Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΕΜΕΝΕΙ ΑΠΟ… ΓΗ

 

Η στεγαστική αγορά του Καναδά έχει πάρει φωτιά περισσότερο από σχεδόν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. 

 Όμως, παρά το άγχος για παράλογους πόλεμους προσφοράς και τις ανησυχίες για φούσκα στην αγορά, αυτό που βασικά οδηγεί την κατάσταση είναι μια επιδεινούμενη ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. 

 Οι αγοραστές θέλουν μεγάλα σπίτια αλλά όλο και περισσότερο δεν μπορούν να τα έχουν επειδή δεν υπάρχει αρκετός χώρος μέσα και γύρω από τις μεγάλες πόλεις όπου εργάζονται οι άνθρωποι. 

 Η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα σε έκταση στον κόσμο ξεμένει ουσιαστικά από χώρο. 

 Το όνειρο μιας μονοκατοικίας και της ιδιοκτησίας γης, την εκπλήρωση του οποίου οι γενιές των Καναδών θεωρούν δεδομένη, και που συνεχίζει να προσελκύει νέους μετανάστες, μπορεί σύντομα να είναι απρόσιτη στα μέρη όπου οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν. 

 Αυτό θα μπορούσε να αναγκάσει την «αλλοίωση» της έννοιας του σπιτιού ώστε να περιλαμβάνει διαμερίσματα και ενοικιάσεις, ώστε ενδεχομένως να μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο η μεσαία τάξη κάνει τα πάντα, από την ανατροφή οικογενειών έως την αποταμίευση για συνταξιοδότηση. 

 «Η εξάντληση της γης στον Καναδά είναι ένα σχετικά πρόσφατο φαινόμενο σε σύγκριση με την Ευρώπη, την Ιαπωνία ή άλλα μέρη του κόσμου», δήλωσε ο Ρόμπερτ Χογκ, οικονομολόγος της Royal Bank of Canada. «Νομίζω ότι για τις μελλοντικές γενιές, η ιδιοκτησία ενός σπιτιού θα φαίνεται πολύ πιο ευρωπαϊκή, για παράδειγμα, από ό, τι σήμερα.» 

 Στον Καναδά, η αγορά ενός σπιτιού θεωρείται εδώ και πολύ καιρό ως ο πιο σίγουρος δρόμος για την εξασφάλιση της ασφάλειας της μεσαίας τάξης. Οι Καναδοί ζουν σε μερικά από τα μεγαλύτερα σπίτια του κόσμου και έχουν υψηλότερα ποσοστά ιδιοκτησίας από ό, τι στο Ηνωμένο Βασίλειο, ή στη Γαλλία, ή ακόμα και στις ΗΠΑ. Η πανδημία έβαλε ακόμη μεγαλύτερο ασφάλιστρο σε αυλές και επιπλέον χώρο. 

 Σχεδόν το 60% των πωλήσεων σπιτιών πέρυσι σε 18 κοινότητες εντός και γύρω από το Τορόντο, το Μόντρεαλ, το Βανκούβερ και την Οτάβα προορίζονταν για μονοκατοικίες, σύμφωνα με στοιχεία του Bloomberg News. Μόνο το ένα τέταρτο των πωλήσεων σε αυτά τα μέρη ήταν για διαμερίσματα. 

 Ψάχνοντας όμως για στοιχεία σχετικά με το τι έχει χτιστεί σε αυτές τις πόλεις και τις γειτονικές κοινότητες των υπνοδωματίων τους την τελευταία δεκαετία, τα ποσοστά αντιστρέφονται ακριβώς: το 60% του νέου αποθέματος κατοικιών είναι διαμερίσματα, και μόλις το 25% μονοκατοικίες. Αυτή η αναντιστοιχία ανάγκασε τους απελπισμένους πλειοδότες να ανταγωνίζονται για μια ολοένα και πιο περιορισμένη προσφορά μονοκατοικιών. Το 2020, οι τιμές κατοικιών του Καναδά αυξήθηκαν σχεδόν κατά 15%, με μόνο το Λουξεμβούργο να σημειώνει μεγαλύτερη αύξηση, σύμφωνα με στοιχεία της Dallas Fed. 

 Παρόλα αυτά οι εργολάβοι δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται. Αν και οι κατασκευές ξεκίνησαν με αριθμό-ρεκόρ νέων σπιτιών στις περιοχές του μετρό του Καναδά τον Μάρτιο, το ποσοστό που ήταν μονοκατοικίες στην πραγματικότητα μειώθηκε στο 19% από 24% το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία. Ενώ αυτή η αναλογία βελτιώθηκε τον Απρίλιο, το νέο σπίτι ξεκίνησε να επιβραδύνεται τον ίδιο μήνα. 

 «Εάν υπάρχει πρόβλημα βρίσκεται στη σύνθεση της νέας προσφοράς», δήλωσε ο Ρόμπερτ Κάβιτς, οικονομολόγος της Τράπεζας του Μόντρεαλ. «Δεν χτίζουμε πλέον μονοκατοικίες. Και συμβαίνει ακριβώς από δημογραφική άποψη, αυτό απαιτεί η αγορά. Είμαστε κάπως κολλημένοι σε αυτό το μέτωπο». 

 Ενώ ο Καναδάς έχει συνολική έκταση περίπου 10 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων (3,9 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια), περίπου 40 φορές την έκταση του Ηνωμένου Βασιλείου, οι περισσότεροι Καναδοί συσσωρεύονται σε λίγες μεγάλες πόλεις που δεν βρίσκονται μακριά από τα σύνορα των ΗΠΑ. Εκεί βρίσκονται οι θέσεις εργασίας. 

 Και ενώ η εποχή της εργασίας από το σπίτι έχει επεκτείνει αυτήν την ακτίνα για μερικούς, μετατρέποντας ήσυχες αγροτικές κοινότητες και σημεία απόδρασης για το Σαββατοκύριακο στις πιο καυτές αγορές ακινήτων στη χώρα, η δυνατότητα επιστροφής στο γραφείο ακόμη και λίγες μέρες την εβδομάδα κρατάει κοντά τους περισσότερους εργαζόμενους. 

 Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες που έχουν περιορίσει τη χρήση γης ακόμη περισσότερο. Το Βανκούβερ συμπιέζεται μεταξύ του Ειρηνικού Ωκεανού και των βουνών. Οι επαρχιακοί κανονισμοί κατά της αστικής εξάπλωσης έχουν μετατρέψει αποτελεσματικά το Τορόντο και την Οτάβα σε «νησιά» για αναπτυξιακούς σκοπούς, Και το Μόντρεαλ είναι πραγματικά ένα νησί. 

 «Αν σκεφτούμε τους για πρώτη φορά αγοραστές σπιτιού, ένα νεαρό ζευγάρι που ξεκινάει, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό για αυτούς να θεωρούν ένα διαμέρισμα ως αρχικό σπίτι από άποψη προσιτής τιμής», δήλωσε ο Χογκ της Royal Bank of Canada. «Αυτός είναι ο κανόνας για τις μεγάλες παγκόσμιες πόλεις. Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ οποιαδήποτε μεγάλη παγκόσμια πόλη όπου μια μονοκατοικία κοντά στην κεντρική αστική περιοχή είναι προσιτή», συνέχισε. 

 Ο Καναδάς θα χρειαστεί επίσης περισσότερα διαμερίσματα, ειδικά καθώς ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό κινείται για να ενισχύσει τη μετανάστευση σε ιστορικά επίπεδα ώστε να αντισταθμίσει την παύσης της πανδημίας. Η χώρα έχει έλλειψη κατοικιών γενικά, καταγράφοντας τον μικρότερο αριθμό οικιστικών μονάδων ανά 1.000 άτομα μεταξύ των χωρών της G7, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Τράπεζας της Νέας Σκοτίας. 

 Αυτή η πίεση σημαίνει ότι η χαλάρωση που εμφανίστηκε στις αστικές κατοικίες και την αγορά ενοικίασης κατά το τελευταίο έτος αναμένεται να είναι βραχυχρόνια, εξηγώντας την εστίασης των εργολάβων στην πυκνότητα της δόμησης. Αντί για περιορισμούς στη γη, το κύριο εμπόδιο στην κατασκευή περισσότερων διαμερισμάτων στις πόλεις του Καναδά είναι οι τοπικοί κανονισμοί ζωνών. 

 Αλλά ακόμα κι αν χτιστούν περισσότερα διαμερίσματα, οι Καναδοί θα πρέπει να συνηθίσουν να ζουν σε αυτά. 

πηγή: Η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο ξεμένει από… γη (naftemporiki.gr)

Mexico – Andrea Meza WINNER | Miss Universe 2021 | 69th Miss Universe

                            69ος 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ 

      (ΜΙΣ ΥΦΗΛΙΟΣ) ΚΟΣΜΟΥ

ΝΙΚΗΤΡΙΑ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ANDREA MEZA

ΑΘΗΝΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ : Θυμηθείτε το όνομα θα γράψει ιστορία στο εγγύς μέλλον της Ε. Ένωσης και του Κόσμου (διαβάζω από κ.Δανίκας - Πρώτο Θέμα)

 Από μικρός ονειρευόμουνα. Να πετάξω. Να διακτινιστώ. Να περιπλανηθώ σε άλλους γαλαξίες, σε άλλους πλανήτες, σε άλλους κόσμους. Καλύτερους, ανώτερους, αληθινά πολιτισμένους. Όλα να πραγματοποιούνται με ένα νεύμα. Να σκέφτομαι και κάποιος αόρατος μηχανισμός να γράφει για λογαριασμό μου. Να μεταφέρομαι μέσα σε υποκλάσματα του δευτερολέπτου. Γι’ αυτό ίσως με κέρδισαν οι ταινίες. Γι’ αυτό λάτρεψα ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Όπως το «Blade Runner». Όπως το «Gravity». Όπως την «Επαφή» με την Τζόντι Φόστερ. Όπως το «Solaris» του Αντρέι Ταρκόφσκι. Και δύο πράγματα με κέρδισαν. Και τα δύο προερχόμενα από τον ιδιοφυή Γούντι Άλεν. Το πρώτο το είχε πει στα παιδικά του χρόνια: «Mα γιατί να κάθομαι και να διαβάζω αφού σε 3 δισεκατομμύρια χρόνια η Γη θα έχει ψηθεί». Και το δεύτερο: «Αποκλείεται το ανθρώπινο είδος να είναι το μοναδικό σ’ αυτό το απέραντο σύμπαν».

Το σύμπαν είναι ψυχρό. Τα αισθήματα είναι που λειτουργούν σαν θερμαντικά σώματα και το ζεσταίνουν κάνοντάς το πιο ανθρώπινο. Καθώς λοιπόν έβλεπα για πολλοστή φορά την «Επαφή» (1997) του Ρόμπερτ Ζεμέκις με πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ. Και καθώς θαύμαζα το πάθος της να καταφέρει να ανακαλύψει ανώτερη νοημοσύνη κάπου εκεί ψηλά, ώστε κι εκείνη να εκτοξευτεί μπας και συναντήσει σε κάποιον άλλο μακρινό πλανήτη τον πατέρα της που τον έχασε από πολύ μικρή. Καθώς κοιτούσα τ’ άστρα και μετά αλίευα πληροφορίες σερφάροντας στο Ίντερνετ, έπεσα πάνω στο όνομα «Αθηνά Κουστένη».

ΑΘΗΝΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

  Όσους και να ρώτησα, ουδείς σχεδόν την ήξερε. Ούτε κατ’ όνομα. Λογικό. Οπως η ίδια μου έλεγε σε μια τηλεφωνική κουβέντα, «ούτε εγώ δεν ξέρω τόσο το πρόγραμμά μου. Δύσκολα να με βρείτε. Αυτή τη στιγμή έπρεπε να ήμουν κάπου αλλού».

  Η Αθηνά Κουστένη είναι το Νο 1, το καμάρι της γαλλικής Αστροφυσικής και του Διαστήματος. Είναι επίσης μέσα στο Top 10 της NASA. Είναι Ελληνίδα, αλλά, όπως μου εξηγεί, «διατηρώ και τη γαλλική υπηκοότητα». Και είναι τόσο πολυάσχολη 

όσο άλλος κανείς. Για να την εντοπίσω αναγκάστηκα να καταφύγω σε πολλούς Έλληνες της Φυσικής και της Αστροφυσικής. Αναγκάστηκα να στείλω κάμποσα mail. Να περιμένω καμιά εικοσαριά ημέρες. Να περάσω από διάφορους γραμματείς ώσπου στο τέλος -ω του θαύματος- να ακούσω επιτέλους τη φωνή της. Τόση δροσερή φωνή, τόσο ευχάριστο ύφος και τέτοια απλότητα, από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη δημοσιογραφική μου διαδρομή. Και τι έμαθα! Εκεί παραλίγο να πάθω συγκοπή. Όλες οι βεβαιότητες σε πλήρη ανατροπή. «Πρώτα να μάθουμε πώς και από τι προέκυψε η Γη και οι γείτονές μας και μετά βλέπουμε για εξωγήινους και άλλους πολιτισμούς». Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Επειδή λοιπόν η περίπτωσή της μου θύμισε την ηρωίδα που υποδύεται η Τζόντι Φόστερ στην «Επαφή», το πρώτο πράγμα που τη ρώτησα για να ζεστάνω την ατμόσφαιρα ήταν η γνώμη της γι’ αυτή την ταινία. Ο κινηματογράφος μάς ένωσε. Το όνειρο μας εκτόξευσε. Και τα αισθήματα μας ζέσταναν. Αν δεν είσαι ονειροπόλος δεν κάνεις για αστροφυσικός. Έτσι δεν είναι;

            Η Τζόντι Φόστερ του Διαστήματος

- Φαντάζομαι, έχετε δει την «Επαφή». «Φυσικά. Ο Καρλ Σέιγκαν, που έχει γράψει το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο της “Επαφής”, ήταν φίλος μου, τον ήξερα πολύ καλά και, αν θυμάστε, είναι αυτός που είχε βάλει τη σφραγίδα του σε μια δημοφιλή σειρά με τίτλο “Cosmos”. Για το Διάστημα φυσικά».

  Από το τηλέφωνο η φωνή της ακουγόταν τόσο ευχάριστη, τόσο χαρούμενη και τόσο αισιόδοξη. Σαν να κολυμπάει στο Διάστημα. Όπως η Σάντρα Μπούλοκ με παρτενέρ τον Τζορτζ Κλούνεϊ στο «Gravity» του Αλφόνσο Κουαρόν. Προτού ολοκληρώσω τη σκέψη μου, η ιπτάμενη Αθηνά συνέχισε με το ίδιο ευχάριστο ύφος όλο δροσιά: «Επειδή λοιπόν τον γνώριζα καλά, βρεθήκαμε κάποια στιγμή και συζητήσαμε το στόρι της “Επαφής”».

 - Εδώ που τα λέμε, η περίπτωση της Ελινορ Αρογουεϊ σου ταιριάζει. Κι αυτή αστροφυσικός. Κι αυτή αφοσιωμένη στην εξερεύνηση του Διαστήματος. «Με κολακεύετε. Η διαφορά είναι μία. Η Τζόντι Φόστερ, που τη θαυμάζω, χρησιμοποιεί στην ταινία ραδιοτηλεσκόπια, συγκεκριμένα το Arecibo Observatory στο Πουέρτο Ρίκο, ενώ εγώ χρησιμοποιώ οπτικά τηλεσκόπια σαν αυτά της Χαβάης και της Χιλής».

 - Υπάρχει και κάτι άλλο. Η Τζόντι Φόστερ αναζητά ηχητικά ίχνη ενός άλλου μακρινού πολιτισμού. Άραγε υπάρχει κάπου αλλού ένας άλλος πολιτισμός; «Αυτό είναι πάρα πολύ προσωπικό θέμα. Τι να σας πω... Όμως μέχρι να βρούμε εξωγήινους, άκρως σημαντικό θα ήταν να βρίσκαμε ένα μικρόβιο κάπου αλλού. Θα ενθουσιαζόμουν με μια τέτοια ανακάλυψη».

 - Κοίτα να δεις που εγώ νόμιζα ότι ψάχνουμε νερό! «Αν βρούμε μικρόβιο αυτό θα σημαίνει ότι η ζωή μπορεί να αναπτυχθεί και κάπου αλλού. Αφού γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια πλανήτες στο σύμπαν. Επομένως μέχρι να βρούμε μικρόβια δεν ασχολούμαι με εξωγήινους».

 - Μα εγώ δεν εννοώ αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα πράσινα όντα που προέρχονται από τη φαντασία σεναριογράφων του Χόλιγουντ. «Πάντως στο δικό μας ηλιακό σύστημα δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Πράσινων, γαλάζιων ή άλλων όντων. Εγώ ψάχνω να βρω ένα ψίχουλο ζωής. Και αυτό το ψίχουλο είναι μικρόβιο. Έστω και ένα μόριο».

 - Δεν σας γοητεύουν οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας; «Όχι τόσο όσο οι άλλες οι επιστημονικές ιστορίες σε σχέση με το Διάστημα. Δεν αναφέρομαι στα γκάτζετ και δεν ξέρω γω τι άλλο. Εμένα με ενδιέφεραν τα βιβλία όπως του Ισαάκ Ασίμοφ με επιστημονική βάση, τα Foundation».

                                 Οι γιατροί του Διαστήματος

  Παρεμπιπτόντως ο Ασίμοφ γεννήθηκε το 1920 στη Ρωσία, στη συνέχεια βρέθηκε και απογειώθηκε συγγραφικά στις ΗΠΑ, όπου το 1992 άφησε την τελευταία του πνοή. Το «Θεμέλιο» (Foundation) είναι το πρώτο μιας τριλογίας που προδημοσιεύτηκε το 1951.

- Από μικρή είχατε αυτή την επιθυμία να επικοινωνήσετε, να εξερευνήσετε το Διάστημα; «Για να πω την αλήθεια, μέχρι τα 15 επιθυμία μου ήταν η Αρχαιολογία».

- Κοντά πέσατε. Και ο αστροφυσικός είναι κάτι σαν αρχαιολόγος πλανητών. «Κάπως έτσι. Όταν το είπα στον πατέρα μου, μου είπε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί αρχαιολόγοι. Αυτή η παρατήρησή του με έβαλε σε σκέψεις και άρχισα να αναζητώ κάτι άλλο. Έτσι στα 15 αποφάσισα να γίνω αστροφυσικός. Όχι για χόμπι, αλλά για να προσφέρω κάτι. Για την ανακάλυψη των μυστηρίων του Διαστήματος».

- Φαντάζομαι θα καθίσατε μπόλικα χρόνια στα φοιτητικά έδρανα. «Πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια σπουδών. Το ντοκτορά μου ήταν αφιερωμένο στην εξερεύνηση του Διαστήματος».

- Δηλαδή, για πόσα χρόνια μιλάμε; «Δέκα χρόνια μετά το μπακαλορεά (σ.σ.: το γαλλικό απολυτήριο). Εννοώ δέκα χρόνια πανεπιστημιακά».

- Κάπως έτσι αρχίζει η καριέρα σας ως «αρχαιολόγου» του Διαστήματος. «Εμείς είμαστε οι γιατροί του Διαστήματος. Προσπαθούμε να καταλάβουμε το Διάστημα. Πρέπει πρώτα να το καταλάβεις ώστε στη συνέχεια να μπορέσεις να το εξερευνήσεις».

«Κι όμως, εισπνέουμε άζωτο»

- Δεν μου είπατε, όμως, η Γαλλία πώς προέκυψε στη ζωή σας; «Βρέθηκα στη Γαλλία επειδή ο πατέρας μου ήταν διπλωμάτης».

- Και το ιδιαίτερο αντικείμενο των εξερευνήσεών σας; «Η Πλανητολογία, δηλαδή η εξερεύνηση και η μελέτη των πλανητών».

- Σας χάνω. «Μα είναι απλό. Να μάθουμε από τι είναι φτιαγμένοι, πώς δημιουργήθηκαν, πώς εξελίχθηκαν. Και ακόμα τι είναι όλα αυτά που βρίσκουμε μέσα στην ατμόσφαιρα, ποιες οι θερμοκρασίες και άλλα πολλά».

- Γενικά οι πλανήτες; «Ο Τιτάνας είναι ο αγαπημένος μου, η φροντίδα μου, το αντικείμενο των εξερευνήσεων και των μελετών μου».

- Πάλι σας χάνω... «Ο Τιτάνας είναι ο πιο μεγάλος δορυφόρος του Κρόνου. Ο μόνος δορυφόρος, το μοναδικό σώμα στο πλανητικό μας σύστημα που μοιάζει με τη Γη».

- Εγώ νόμιζα ότι πιο κοντά στις δικές μας συνθήκες είναι ο Άρης. «Κι όμως, ο Τιτάνας διαθέτει και ατμόσφαιρα σαν αυτή της Γης και οργανική χημεία, ενώ αυτά στον Άρη δεν υπάρχουν. Η διαφορά εις βάρος του Τιτάνα είναι ότι βρίσκεται πολύ πιο μακριά από τον Ήλιο. Εκεί, λοιπόν, κάνει πολύ κρύο και υπάρχει πηχτό σκοτάδι».

- Για παράδειγμα... «Η ατμόσφαιρα στον Τιτάνα είναι φτιαγμένη από άζωτο».

- Μα εμείς εισπνέουμε οξυγόνο! «Πλάνη. Η ατμόσφαιρα της Γης, αυτό που αναπνέουμε, είναι κατά το 78% άζωτο - όχι οξυγόνο. Δεν αναπνέουμε οξυγόνο, αλλά άζωτο. Αυτό ο κόσμος το ξεχνάει. Η ποσότητα οξυγόνου είναι μόνο 21%».

- Με πιάσατε αδιάβαστο. «Έτσι πιστεύει ο κόσμος. Στον Τιτάνα η ποσότητα αζώτου είναι 95%. Αλλά και στη Γη, πριν δημιουργηθεί, δεν υπήρχε οξυγόνο. Υπήρχε το άζωτο και βασικά το μεθάνιο. Επίσης στον Τιτάνα βρίσκουμε άφθονη οργανική χημεία που οδηγεί στη ζωή. Έχουμε και μια επιφάνεια που μοιάζει με τη Γη. Ακόμα έχουμε βουνά, λάκκους, αμμόλοφους, κανάλια, πηγές, ποτάμια».

«Ετοιμάζουμε βαλίτσες»

- Δηλαδή υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε κάποτε αυτός ο δορυφόρος να μετεξελιχθεί όπως συνέβη με τη Γη; «Ναι, μπορεί να μετεξελιχθεί. Όταν ο Ήλιος μας μεγαλώσει και γίνει κόκκινος γίγαντας».

- Τότε η Γη θα ψηθεί. «Αυτό σημαίνει ότι ο Ήλιος θα εκπέμπει μεγάλη θερμοκρασία και θα καταπιεί όλους τους κοντινούς πλανήτες. Αυτές οι θερμοκρασίες θα φτάσουν μέχρι τη Γη και μέχρι τον Άρη. Θα έχει θερμανθεί το εξωτερικό μας σύστημα και τότε ο Τιτάνας θα εξελιχθεί σε κάτι το δικό μας».

- Είναι βέβαιο αυτό; «Έτσι γνωρίζουμε από την εξέλιξη των αστέρων. Οι θερμοκρασίες στον Τιτάνα κυμαίνονται γύρω στους μείον 180 και φυσικά το νερό είναι παγωμένο. Όταν όμως ζεστάνει το εξωτερικό ηλιακό μας σύστημα, τότε το νερό μπορεί να εξατμιστεί. Και τότε από τους υδρατμούς θα βγαίνει οξυγόνο».

- Όπως τα λέτε, είναι σαν από τώρα να ετοιμάζουμε τις αποσκευές μας προς μετακόμιση κατά Τιτάνα μεριά. «Μπορεί να δημιουργηθούν αυτές οι προϋποθέσεις για μια μετακόμιση. Τότε θα χρειαστεί να μετακομίσουμε».

- Μα πότε θα συμβούν όλα αυτά; «Μετά από 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Εγώ όμως από τώρα χτυπάω τον κώδωνα του κινδύνου».

- Μα ποιος θα ασχοληθεί τώρα με το τι θα συμβεί μετά από 3 δισεκατομμύρια χρόνια, για όνομα του Θεού! «Κοιτάξτε, όλα αυτά ακούγονται εξωφρενικά, αλλά οι μετακομίσεις και οι μεταμορφώσεις χρειάζονται πολλά χρόνια».

- Θέλετε να πείτε ότι η ανθρωπότητα με το εξειδικευμένο προσωπικό της και με τα εργαλεία της πρέπει από τώρα να ετοιμάζει τις αποσκευές της; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, πόσα χρόνια απαιτούνται από τη Γη μέχρι τον Τιτάνα; «Με τη σημερινή τεχνολογία εξαρτάται από το βάρος που θα μεταφέρουν τα διαστημόπλοια. Οι σημερινές διαστημικές μας αποστολές μέχρι τον Τιτάνα χρειάζονται από τέσσερα μέχρι οκτώ χρόνια. Αλλά τότε που θα βρισκόμαστε στη φάση της μετακόμισης η τεχνολογία θα έχει βελτιωθεί και η χρονική απόσταση θα έχει περιοριστεί».

- Μπορεί να διακτινιστούμε. «Όχι, δεν πιστεύω στον διακτινισμό. Πιστεύω μόνο σε ό,τι έχω δει και εξερευνήσει. Βοηθάω στην τεχνολογία».

Δεν υπάρχει πιο συνταρακτικό πράγμα από την εκτόξευση μιας αποστολής.

- Έχετε συνεργαστεί με διαστημικές αποστολές; «Φυσικά έχω συνεργαστεί και έχω δουλέψει πάρα πολύ με διαστημικές αποστολές. Και κάθε φορά που οργανώνουμε μια τέτοια αποστολή προσπαθούμε παράλληλα να βελτιώσουμε και την τεχνολογία. Να εφεύρουμε καινούριες τεχνολογίες».

- Όπως; «Να μπορέσουμε να μεταβούμε από το ένα στο άλλο σώμα πιο γρήγορα. Όπως να χρησιμοποιούμε ηλιακά φορτιζόμενα πανό. Ή με τον άνεμο που έρχεται από τον ήλιο για να πάμε από το ένα μέρος στο άλλο. Η προώθηση που θα χρησιμοποιήσουμε δηλαδή. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζουν οι τηλεπικοινωνίες. Πώς θα φέρουμε τα στοιχεία που θα μαζέψουμε».

- Τεχνολογίες που στη συνέχεια κατέληξαν και ανέπτυξαν τις δικές μας καθημερινές επικοινωνίες. «Οι αποστολές της δεκαετίας του ’90 λειτούργησαν με την ίδια τεχνολογία που σήμερα χρησιμοποιούμε στα κινητά μας. Εκείνη την εποχή οι υπολογιστές ήταν τεράστιοι. Η εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών πάει πολύ γρήγορα, αλλά παράλληλα πρέπει να βελτιώσουμε όλες τις τεχνολογίες».

- Έχετε παραβρεθεί σε εκτοξεύσεις διαστημόπλοιων; «Είχα την τύχη να παραβρεθώ σε τρεις εκτοξεύσεις. Και στο Κέιπ Κανάβεραλ και στο Κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ της Ρωσίας. Οι Ρώσοι διαθέτουν μεγάλο διαστημικό πρόγραμμα με επανδρωμένες και μη επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Είτε ακόμα με διαστημόπλοια που δεν έχουν εκτοξευτεί, είτε αντίγραφα (κόπι) διαστημόπλοιων. Εγώ μπήκα σε διαστημόπλοια, σε κάψουλες, που αποστέλλονται σε διεθνείς διαστημικούς σταθμούς».

- Εγώ στη θέση σας ίσως θα σκεφτόμουν τη λύση του αστροναύτη ώστε όλα να τα δω από κοντά. «Θα ήθελα πολύ να γίνω αστροναύτης, αλλά δυστυχώς το όνειρο με εγκατέλειψε λόγω μυωπίας. Δεν υπάρχει πιο συνταρακτικό πράγμα από το να ζεις την εκτόξευση μιας αποστολής. Εκτός από τη γέννηση της κόρης μου. Να εκτοξεύσεις κάτι μακριά και όταν με το καλό επιστρέψει να σου φέρει πολλές απαντήσεις».

- Το όνομα της κόρης σας είναι Καλλίστη; «Καλλίστα με αττική κατάληξη».

- Όλη αυτή η εναέρια, η διαστημική και ιπτάμενη ανησυχία μήπως έχει να κάνει και με κάποιο οικογενειακό χούι; «Ο πατέρας μου, εκτός από διπλωμάτης, υπήρξε και πιλότος. Και ο αδερφός μου συνεχίζει να είναι πιλότος. Ο πατέρας μου ήταν αρχηγός του ΚΕΑ (Κεντρικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων) με έδρα στο Φάληρο. Μετά ανέλαβε τη διεύθυνση του Πολεμικού Μουσείου και μετά διπλωμάτης ως στρατιωτικός σύμβουλος. Έτσι κι εγώ βρέθηκα στο... Διάστημα».

- Αστροφυσικός για μένα σημαίνει όνειρο. «Δεν έχετε άδικο. Οι αστροφυσικοί σαν κι εμένα δουλεύουμε σαν σε όνειρο. Μα δεν είναι όνειρο να καταπιάνεται και να ασχολείται κανείς με το τι θα γίνει μετά από δισεκατομμύρια χρόνια; Είναι τρέλα. Το καλύτερο επάγγελμα στον κόσμο».

- Τι να σας πω. Υποκλίνομαι στους αστροφυσικούς. Όλοι είστε καταπληκτικοί. «Όλοι οι άνθρωποι είναι καταπληκτικοί».

- Α, εδώ διαφωνώ. «Εγώ έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο είδος. Γιατί μπορούμε να καταφέρουμε πολλά πράγματα. Και τα έχουμε καταφέρει καλά. Είναι ένα θαύμα. Κάθε μέρα μπορεί να προκύψει και από ένα θαύμα».

- Τίποτα δεν σας κάνει να μελαγχολείτε; Να αμφισβητείτε την πορεία της ανθρωπότητας; «Τίποτα δεν υπάρχει για να με καταθλίψει. Είχα πολλή τύχη. Επίσης, έχω την καλύτερη οικογένεια και τους καλύτερους φίλους απ’ όταν ήμουν 6 χρονών. Και τώρα και πάντα θα βλέπω τις φίλες μου: τη Φωτεινή, τη Λέλα, τη Χριστιάνα, την Ντέμη».

- Επομένως, δεμένη με την Ελλάδα. «Δυστυχώς το Πάσχα δεν μπορέσαμε να μετακινηθούμε, αλλά το καλοκαίρι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έρθουμε οπωσδήποτε. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορώ να πω πόσο τρελοί είμαστε σ’ αυτή την οικογένεια. Η εξαδέλφη μου η Αθηνά Κουστένη είναι ελεγκτής αέρος στο αεροδρόμιο. Είμαστε όλοι εκεί ψηλά. Και πολύ το χαίρομαι. Η εξαδέλφη μου μού λέει για τα ραντάρ. Εγώ μεγάλο μέρος της ζωής μου το περνάω στα αεροδρόμια. Μια επαγγελματική ζωή. Έχω πάει παντού. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο».

ΠΗΓΗ

10-05-2021 ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

DIY Spiral Staircase made with a CNC

ΤΟ D.N.A. ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑΥΤΟΣΗΜΟ ΕΠΙ 4000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Το DNA φωτίζει την καταγωγή των Ελλήνων: Γενετικά όμοιοι με τους πληθυσμούς του Αιγαίου πριν από 4.000 χρόνια 

  Ο Μινωικός πολιτισμός στην Κρήτη, ο Ελλαδικός πολιτισμός στην ηπειρωτική Ελλάδα και ο Κυκλαδικός πολιτισμός στα νησιά του Αιγαίου, παρά τις διαφορές τους στα ταφικά έθιμα, στην αρχιτεκτονική και στην τέχνη, είχαν γενετικές ομοιότητες στη διάρκεια της πρώιμης Εποχής του Χαλκού πριν περίπου 5.000 χρόνια.

 Αυτή είναι η διαπίστωση μιας νέας διεθνούς επιστημονικής μελέτης ανάλυσης αρχαίου DNA της περιοχής από Έλληνες και ξένους ερευνητές, η οποία ρίχνει περισσότερο φως στην προέλευση των πρώτων σημαντικών πολιτισμών του Χαλκού στην Ευρώπη, στο ρόλο των μεταναστεύσεων και στην εμφάνιση των Ινδο-Ευρωπαϊκών γλωσσών.

 Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που «διάβασε» (αλληλούχισε) πλήρη γονιδιώματα από σκελετούς που βρέθηκαν σε διάφορες αρχαιολογικές τοποθεσίες στην περιοχή του Αιγαίου και του ευρύτερου ελλαδικού χώρου, συγκεκριμένα τέσσερα από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και δύο από τη Μέση Εποχή του Χαλκού. Ακόμη αναλύθηκαν τα μιτοχονδριακά γονιδιώματα από άλλα 11 άτομα της πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Η ανάλυση όλων αυτών των γονιδιωμάτων επέτρεψε στους επιστήμονες να πραγματοποιήσουν δημογραφικές και στατιστικές αναλύσεις και να εξάγουν συμπεράσματα για τις ιστορίες των αρχαίων πληθυσμών της περιοχής. Η ανάγνωση αρχαίου DNA αποτελεί ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα λόγω της φθοράς ενός τόσο παλαιού βιολογικού υλικού.

 Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Χριστίνα Παπαγεωργοπούλου του Εργαστηρίου Φυσικής Ανθρωπολογίας του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και την 'Αννα-Σαπφώ Μαλασπίνα του Τμήματος Υπολογιστικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Λωζάννης και του Ελβετικού Ινστιτούτου Βιοπληροφορικής, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell", συμπέραναν ότι οι πρώτοι πολιτισμοί που έχτισαν μνημειακά ανάκτορα και αστικά κέντρα στην Ευρώπη, είναι πιο ομοιογενείς γενετικά από ό,τι αναμενόταν.

 Τα ευρήματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι σημαντικά, επειδή υποδηλώνουν ότι σημαντικές καινοτομίες όπως η ανάπτυξη αστικών κέντρων, η χρήση μετάλλων και το εντατικό εμπόριο, που συνέβησαν κατά τη μετάβαση από τη Νεολιθική στην Εποχή του Χαλκού, δεν οφείλονταν μόνο στη μαζική μετανάστευση από την Ανατολή προς το Αιγαίο, όπως ήταν έως τώρα η επικρατούσα αντίληψη, αλλά επίσης στην πολιτισμική συνέχεια των τοπικών γεωργικών νεολιθικών πληθυσμών του Αιγαίου. Οι πληθυσμοί του Αιγαίου της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, με βάση τα παλαιογενετικά δεδομένα, φαίνεται πως διαμορφώθηκαν σε σχετικά μικρό βαθμό από τις εξ ανατολών μεταναστεύσεις.

 Από την άλλη, η μελέτη βρήκε ότι έως τη Μέση Εποχή του Χαλκού πριν 4.000 έως 4.600 χρόνια τα άτομα από το Βόρειο Αιγαίο είχαν πια σημαντικές γενετικές διαφορές σε σχέση με εκείνα κατά την Πρώιμη εποχή του Χαλκού. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν κατά περίπου το ήμισυ (50%) κοινή καταγωγή με τους ανθρώπους από την Ποντο-Κασπιακή Στέπα, μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή που εκτεινόταν ανάμεσα στους ποταμούς Δούναβη και Ουράλη και βόρεια της Μαύρης Θάλασσας.

 Επίσης, με βάση τα γενετικά ευρήματα, οι σημερινοί Έλληνες είναι αρκετά όμοιοι γενετικά με εκείνους τους πληθυσμούς του Βορείου Αιγαίου του 2.000 π.Χ. Η μελέτη εκτιμά ότι τα μεταναστευτικά κύματα από τη μεγάλη στέπα βόρεια του Αιγαίου διαμόρφωσαν τη σημερινή Ελλάδα. Όλα αυτά τα πιθανά μεταναστευτικά κύματα, σύμφωνα με τους ερευνητές, προηγήθηκαν χρονικά της εμφάνισης της πιο πρώιμης μορφής της ελληνικής γλώσσας, υποστηρίζοντας έτσι τις θεωρίες σχετικά με την ανάδυση της Πρωτο-Ελληνικής γλώσσας και την εξέλιξη των Ινδο-Ευρωπαϊκών γλωσσών είτε στην Ανατολία είτε στη στέπα του Πόντου-Κασπίας.

Η Εποχή του Χαλκού στην Ευρασία χαρακτηρίστηκε από καθοριστικές αλλαγές στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, ορατές στην εμφάνιση των πρώτων μεγάλων αστικών κέντρων και ανακτόρων, που έθεσαν τα θεμέλια για τα σύγχρονα οικονομικά και πολιτικά συστήματα. Παρ' όλη όμως τη σημασία της κατανόησης της εμφάνισης αυτών των πρώτων ευρωπαϊκών πολιτισμών και της εξάπλωσης των Ινδο-Ευρωπαϊκών γλωσσών, σύμφωνα με τους ερευνητές, η γενετική προέλευση των πληθυσμών πίσω από αυτή την κομβική μετάβαση από τη Νεολιθική Εποχή σε εκείνη του Χαλκού, καθώς και η συμβολή τους στο σημερινό ελληνικό πληθυσμό, παραμένουν διαφιλονικούμενα ζητήματα.

 Περαιτέρω μελέτες ανάλυσης ολοκληρωμένων γονιδιωμάτων μεταξύ της Μεσολιθικής και της Εποχής του Χαλκού στις περιοχές της Αρμενίας και του Καυκάσου ελπίζεται ότι θα ρίξουν περισσότερο φως στην προέλευση των μεταναστεύσεων προς το Αιγαίο και στο καλύτερο «πάντρεμα» των παλαιογενετικών δεδομένων με τα αρχαιολογικά και τα γλωσσολογικά.

 Στη νέα μελέτη συμμετείχαν πολλοί άλλοι Έλληνες ερευνητές από τις Εφορείες Αρχαιοτήτων της Κοζάνης και της Φλώρινας, καθώς επίσης τα πανεπιστήμια Δημοκρίτειο, Αριστοτέλειο και Αιγαίου.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΑΠΟ ΤΟ 2022 ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ.

 

Το τελευταίο διάστημα ίσως να έχετε ακούσει για διάφορους κατασκευαστές -όπως είναι η Renault ή η Volvo με κόφτη στα 180 χλμ./ώρα- και την ανακοίνωση της για περιοριστές στην τελική ταχύτητα όλων των μοντέλων τους. Με στόχο την μείωση των τροχαίων ατυχημάτων που οφείλονται στην υπερβολική ταχύτητα.

Βέβαια, τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι αφού «υπερβολική ταχύτητα» δεν είναι μόνο αυτή που βρίσκεται κοντά στην τελική ενός αυτοκινήτου. Για παράδειγμα μία ταχύτητα στα 130 χλμ./ώρα θεωρείται φυσιολογική σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο, αλλά υπερβολική σε έναν επαρχιακό δρόμο. Για αυτό το λόγο ο κόφτης στον οποία αναφερόμαστε δεν θα αφορά στην τελική αλλά θα είναι ένας εξελιγμένος περιοριστής που θα επιτρέπει την μέγιστη ταχύτητα ανάλογα με τον περιβάλλον κίνησης.

Ωστόσο, ο περιοριστής ταχύτητας δεν είναι κάτι καινούργιο αφού ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση σε συνεργασία με διάφορους φορείς για την οδική ασφάλεια έχει ήδη ανακοινώσει από το 2019 την πρόθεση της να μπει «κόφτης» σε όλα τα νέα αυτοκίνητα που θα κυκλοφορούν από το 2022. Η εισήγηση από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφαλείας Μεταφορών είναι ο περιοριστής να είναι υποχρεωτικός, αλλά με κάποια κριτήρια θα εξαιρούνται ορισμένα μοντέλα επιδόσεων.

Τεχνικά ο περιοριστής ταχύτητας θα λαμβάνει δεδομένα από μια κάμερα αναγνώρισης των σημάτων κυκλοφορίας και σε συνδυασμό με το γνωστό GPS θα φροντίζει ώστε το αυτοκίνητο να μην υπερβαίνει το όριο της τελικής ταχύτητας (που μάλλον θα είναι τα 180 χλμ./ώρα). Ο περιοριστής δεν θα επεμβαίνει στα φρένα, αλλά στην διαχείριση του κινητήρα διακόπτοντας προσωρινά ή προσαρμόζοντας ανάλογα τον ψεκασμό καυσίμου (ή αν προτιμάτε την ροή ενέργειας στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα).

Εδώ να πούμε πως το αρχικό πλάνο της ΕΕ σχετικά με το σύστημα που ονομάζεται ISA (Intelligent Speed Assistance) προβλέπει μια σχετική ελευθερία. Για παράδειγμα, αν ο οδηγός επιμένει και κρατά πατημένο το γκάζι, τότε ο περιοριστής θα παρακάμπτεται αλλά στη συνέχεια θα ενεργοποιείται ένα έντονο οπτικό-ακουστικό σήμα που θα υπενθυμίζει στον οδηγό ότι κινείται υπερβολικά γρήγορα και παρανομεί.

Μα, θα πείτε, δεν παρανομεί ούτως ή άλλως αφού θα οδηγεί πολύ πάνω από το όριο ταχύτητας; Τελικά τα όρια ταχύτητας υπάρχουν απλά και μόνο για να παραβιάζονται και να προκύπτουν τα σχετικά πρόστιμα; Γιατί σε κάθε χώρα τα αυτοκίνητα να μην έχουν «κόφτη» ανάλογα με το ισχύον επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας; Διότι πολύ απλά υπάρχει κάτι που λέγεται ελευθερία της επιλογής και υπευθυνότητα. Και για αυτό το καλύτερο σας το άφησα για το τέλος: ο περιοριστής ISA που θα υπάρχει από τον Μάιο του 2022 σε κάθε νέο αυτοκίνητο που θα παίρνει έγκριση τύπου θα έχει διακόπτη on/off. Τουλάχιστον, στην αρχή…

ΠΗΓΗ

 

 

Ο ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ...ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ

 Ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Έλληνας σκηνοθέτης, Γιάννης Σμαραγδής μίλησε στην Ελπίδα Παπαδανιήλ σε μία αποκλειστική συνέντευξη όπου καταθέτει τη ψυχή του. Μας μιλάει για τη νέα του κινηματογραφική ταινία, τον Καποδίστρια και τα εμπόδια που συναντά. Αποκαλύπτει τους φόβους και τις ανησυχίες του αλλά και τα όνειρά του..

«Δε με πειράζει να με σκοτώσουν αρκεί να έχω προλάβει να τελειώσω τον Καποδίστρια..» σχολιάσατε κατά τη διάρκεια της παρουσίασής σας στη Συναισθηματική Διαλεκτική. Τι εννοείτε με αυτό; Θεωρείτε ότι κινδυνεύετε;

Γιάννης Σμαραγδής: Στους καιρούς μας είναι επικίνδυνο να είσαι πατριώτης, να είσαι Έλληνας… και ο νοών νοείτω!

Έχετε κάποια «μηνύματα» που οδηγούν τη σκέψη σας εκεί;

Γιάννης Σμαραγδής: Αν της φυσικής εξόντωσης έχει προηγηθεί ηθική δολοφονία, η καλλιτεχνική απαξίωση ή και ο διασυρμός, και αν αυτά έχουν αποτύχει, τότε ΝΑΙ, τα μηνύματα έχουν έρθει…και ακριβώς επειδή δεν με εξόντωσαν τα δηλητηριώδη βέλη τους, παραμένω «σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος». Τους περιμένω με το στήθος προτεταμένο, κοιτάζοντας την ακατανίκητη θάλασσα, το Αιγαίο και λέω, εδώ είμαι όρθιος και δε με πιάνουν τα βόλια τους…

Φαινόμενο των καιρών η «κακοψυχιά», όπως την ονομάζουν στην Κρήτη ή στοιχείο της ελληνικής νοοτροπίας;

Γιάννης Σμαραγδής: Είναι, πιστεύω, η αιώνια πάλη του καλού με το κακό! Ανάμεσα σε αυτά τα δυο ωκεάνια στοιχεία πορεύεται ο άνθρωπος που η ελευθερία του είναι η βούλησή του προς τα πού θα πορευθεί… Οι λευκοφόροι θα αναβαθμίσουν την ψυχή τους για τον επόμενο κύκλο της. Οι σκοτεινοί, ας πούμε, υπηρέτες των κατώτερων ενστίκτων, κάνοντας το κακό ενάντια στους άλλους, στην πραγματικότητα το κακό στρέφεται ενάντια στον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτό, βέβαια, το λέει ο λαός κακοψυχιά… Σωστά το λέει! Έζησα τα δηλητηριώδη βέλη της, πλην όμως δεν δηλητηριάστηκα…δηλαδή δεν επιχείρησα να κράξω κάτι κακό σ’ αυτούς που με στοχοποίησαν… Είναι τελικά θέμα αντοχής, πόσο πραγματικά αντέχεις να μην κάνεις ό,τι κάνουν αυτοί. Και για να μην μιλάω μόνο για τον εαυτό μου: Δείτε στις μέρες μας με ποιο τρόπο στοχοποίησαν την Υπουργό Πολιτισμού την κυρία Μενδώνη… Αλλά άντεξε κι έτσι το φαρμάκι και το κατασκευασμένο ψέμα γυρίζει σ’ αυτούς που το έστειλαν. Θέλετε να σας θυμίσω πόσοι και πόσοι στοχοποιήθηκαν… Ο κατάλογος είναι μακρύτατος και στη χώρα μας μόνο θλίψη προκαλεί…Φανταστείτε ότι στοχοποιήθηκε με άγριο και χυδαίο τρόπο ο Βαγγέλης Παπαθανασίου -ο μεγαλύτερος μουσικός που γέννησε αυτός ο τόπος που οι μουσικές του ταξιδεύουν μέσω της NASA στο σύμπαν- ο οποίος δεν τους άντεξε και αυτοεξορίστηκε, όπως είχε στοχοποιηθεί και στο παρελθόν ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης και ο οποίος επίσης δεν τους άντεξε και αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία… Μερικές φορές απορεί κανείς πού πάει αυτή η χώρα όταν κυριαρχείται από κακόβουλες και κακεντρεχείς φατρίες.

Το 2012 σε μια συνέντευξή σας δηλώσατε ότι νιώθετε προδομένος…Τώρα, σήμερα νιώθετε το ίδιο;

Γιάννης Σμαραγδής: Προδομένος, αλλά κυρίως στοχοποιημένος! Και τότε και τώρα ακόμα περισσότερο! Βλέπετε, ξεκινάω να κάνω ταινία τον Καποδίστρια, έναν μεγάλο λευκοφόρο πατριώτη, έναν Άγιο, και αυτό είναι μεγάλη αμαρτία!!!

Τότε αναρωτιόσασταν ποιος είναι ο εχθρός…Τώρα, σήμερα έχει ταυτότητα;

Γιάννης Σμαραγδής: Και τώρα οι ίδιοι είναι…μόνο που δρουν στο παρασκήνιο: Υπάρχει ένα διευθυντήριο, μία πατρωνία στον ελληνικό κινηματογράφο που λυσσωδώς πολεμάει τις ιδέες που βάζουν άνθρωποι σαν κι εμένα σε κίνηση και ξέρουμε ποιοι είναι. Τώρα θα με ρωτήσετε γιατί το κάνουν αυτό… Πιστεύω πως αυτό το διευθυντήριο δεν θέλει να υπάρξουν συνεχιστές αυτού του είδους του κινηματογράφου που υπηρετώ και έχει θετικό πρόσημο, ενώ προάγουν αρνητικές θεματολογίες που αντί να δίνουν δύναμη και αισιοδοξία, οδηγούν τους θεατές στην απαισιοδοξία και στην μιζέρια… Διερωτάται κανείς μήπως εν τέλει υπηρετούν τις επιταγές των αλλότριων σκοτεινών κέντρων με εθνοκτόνες επιδιώξεις…

Μιλήσατε για φατρίες στον κινηματογράφο, για καλλιτεχνικές φατρίες οι οποίες σας πολέμησαν και σας έχουν στοχοποιήσει, για ποιο λόγο και σε πιο βαθμό δημιουργούν προβλήματα και τι είδους δυσκολίες σας προκαλούν;

Γιάννης Σμαραγδής: Προβλήματα και δυσκολίες δημιουργούν πιο πολλές στους ίδιους που έπραξαν το κακό αφού ό,τι κάνουμε εν τέλει επιστρέφει σ’ εμάς τους ίδιους. Όπως λέει και ο Ελύτης «Αυτοί που κάναν το κακό, τους παίρνει μαύρο σύννεφο». Ως εκ τούτου, ας προσέχουν!

«Ό,τι λέω, το λέει ένα εσωτερικό μαντείο μέσα μου, του οποίου αγνοώ την προέλευσή του…», τα λόγια του Σωκράτη τα αναφέρετε συχνά… ποια η σχέση τους με όσα σας συμβαίνουν;

Γιάννης Σμαραγδής: Όταν υπηρετείς ανώτερους σκοπούς δεν σε απασχολεί τι κάνει η άλλη πλευρά, γιατί απλά γνωρίζεις ότι υπήρχε και υπάρχει. Αυτό που πρέπει να σε απασχολεί είναι να έχεις μόνο καθαρή συνείδηση, ώστε το φως που έχεις μέσα σου (όλοι οι άνθρωποι έχουμε φως μέσα μας) να μπορέσει ανεμπόδιστα να βρεις δρόμους να «μιλήσει» σε άλλες οντότητες. Εν προκειμένω στους θεατές των ταινιών μας μέσα στις αίθουσες!

Ο Καβάφης λέει «Δεν υπάρχει τιμιοτέρα αξία από το Ελληνικός», ισχύει;

Γιάννης Σμαραγδής: Ναι, το Ελληνικό φρόνημα και το υπερασπίζομαι εμμονικά σαν καλός πατριώτης. Ο Καβάφης λέει «Ελληνικός, ιδιότητα δεν εχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν». Υπάρχει ιδιότητα τιμιοτέρα του να υπερασπίζεσαι τον Ελληνικό πολιτισμό που μας γέννησε, που έφερε από πολύ νωρίς στην ανθρωπότητα το «μηδέν Άγαν», ρητό το οποίο προτρέπει τον Άνθρωπο να ενταχθεί με τις πράξεις του στη Συμπαντική αρμονία. Αυτό δεν κάνει ο Παρθενώνας, αυτό το πέτρινο καράβι μέσα στον χρόνο; Δεν στέλνει τα βλέμματα των οντοτήτων της γης που τον αντικρίζουν, ψηλά στην Ανώτατη Αρμονική αρχή;

Τι φοβάστε περισσότερο;

Γιάννης Σμαραγδής: Φοβάμαι μήπως και δεν προφτάσω… Καμιά φορά βλέπω στον ύπνο μου ότι δεν έχω προφτάσει να κάνω τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ και κάποιοι τον ξανασκοτώνουν, και ότι φταίω εγώ που δεν εμπόδισα τον δεύτερο φόνο. Αλλά, επίσης, φοβάμαι και τον κατώτερο, τον αρνητικό εαυτό μου, όταν ανεξέλεγκτα αναδύεται…

Τι σας κάνει να νιώθετε γαλήνη;

Γιάννης Σμαραγδής: Κοιτάζοντας τη θάλασσα και ακούγοντας τον ήρεμο παφλασμό των κυμάτων. Αλλά κυρίως η αίσθηση πως υπάρχει δίπλα μου η Ελένη μου, με φτερά αγγέλου μόνο για τα μάτια μου, και ότι λίγο πιο πέρα χαμογελάει ο γιος μου κρατώντας στην αγκαλιά του τη σύντροφό του.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση και η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντά ένας σκηνοθέτης σήμερα;

Γιάννης Σμαραγδής: Η σοβαρότερη δυσκολία που μπορεί να έχει ένας σκηνοθέτης «ταινιών εποχής» μεγάλου κόστους είναι τα οικονομικά. Είσαι συνεχώς με το χέρι απλωμένο σαν επαίτης. Τα οικονομικά απασχολούν και άλλους μεγάλους σκηνοθέτες του ελληνικού αισθήματος με μικρούς προϋπολογισμούς, όπως είναι ο Λάκης Παπαστάθης και ο Δήμος Αβδελιώδης, ο οποίος πλέον ασχολείται περισσότερο με το θέατρο, αλλά πιστεύω πως πρέπει να επιστρέψει άμεσα στον κινηματογράφο, γιατί το βαθύ χωράφι του ελληνισμού έχει ανάγκη την ευλογημένη σπορά του…

Διαβάστε περισσότερα στη πηγή layout