Ο ΔΙΟΛΚΟΣ ΤΟ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΕΚ ΝΕΟΥ !

 Ο Αρχαίος Δίολκος της Κορίνθου, ένα από τα μεγαλύτερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας, αποκαθίσταται, προκειμένου να καταστεί επισκέψιμο.

  Στον αρχαίο λιθόστρωτο δρόμο πάνω στον οποίο μεταφέρονταν δια ξηράς τα πλοία από τον Κορινθιακό στο Σαρωνικό Κόλπο (και αντίστροφα), πραγματοποιούνται τον τελευταίο χρόνο εργασίες από την Εφορεία Αρχαιοτήτων (ΕΦΑ) Κορινθίας, με σκοπό την προστασία και την ανάδειξή του.

  Μόλις ολοκληρωθούν και οι συνθήκες λόγω πανδημίας το επιτρέψουν, το εμβληματικό μνημείο θα είναι έτοιμο να υποδεχτεί το ευρύ κοινό μέσα και από τις επιτόπιες ξεναγήσεις που σχεδιάζονται.

  «O Δίολκος της Κορίνθου έχει καταγραφεί στην έρευνα ως η πρώτη συστηματική προσπάθεια μεταφοράς εμπορευμάτων και πολεμικών πλοίων από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό Κόλπο και αντίστροφα, προκειμένου να αποφευχθεί ο περίπλους της Πελοποννήσου σε μία απόσταση 190 μιλίων περίπου.

  Η κατασκευή του τοποθετείται από τον πρώτο ανασκαφέα του μνημείου, αρχαιολόγο Νικόλαο Βερδελή, στα τέλη του 7ου αι. π.Χ. ή στις αρχές του 6ου αι. π.Χ. Η ιδέα της κατασκευής του αποδίδεται στον τύραννο της Κορίνθου, Περίανδρο, η διακυβέρνηση του οποίου χαρακτηρίζεται ως περίοδος μεγάλης οικονομικής και καλλιτεχνικής άνθησης για την Κόρινθο», πληροφορεί το ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γεώργιος Σπυρόπουλος, αρχαιολόγος, αναπληρωτής προϊστάμενος της ΕΦΑ Κορινθίας.

  Ο κ. Σπυρόπουλος επιβλέπει το έργο που έχει ενταχθεί στο «Ε.Π. Πελοπόννησος 2014-2020 του ΕΣΠΑ», με φορείς υλοποίησης την ΕΦΑ Κορινθίας, την Εφορεία Ενάλιων Αρχαιοτήτων και την Περιφέρεια Πελοποννήσου και υπευθύνους, από πλευράς ΕΦΑ Κορινθίας, τον ίδιο, την προϊσταμένη Παναγιώτα Κασίμη και την αρχαιολόγο Αγλαΐα Κουτρομπή. Το μνημείο βρίσκεται στα όρια των δήμων Κορινθίων και Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων.

 Με σιγμοειδή πορεία και κλίση που δεν υπερέβαινε το 1,5%, η λιθόστρωτη οδός είχε συνολικό μήκος από τη μία ακτή στην άλλη περίπου 8 χλμ., ενώ το πλάτος της κυμαινόταν από 3,4 μ. έως 6 μ. περίπου. Τι σώζεται σήμερα από το έργο;

  «Στην επιφάνεια του δρόμου σώζονται δύο κύριες αρματοτροχιές, σε πλάτος 1,5 μ. περίπου αλλά και αρκετές δευτερεύουσες. Έχουν αποκαλυφθεί συνολικά 1.100 μ. και η πορεία του Διόλκου έχει καταστεί γνωστή αφενός στο δυτικό άκρο, δυτικά της Διώρυγας, στην πλευρά της Πελοποννήσου και αφετέρου στη Σχολή Μηχανικών, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδας.

Αντίθετα, απουσιάζουν σήμερα οποιαδήποτε στοιχεία για το ανατολικό πέρας του στην πλευρά του Σαρωνικού, το οποίο τοποθετείται από τις πηγές στην περιοχή του αρχαίου Σχοινούντα (σημερινό Καλαμάκι)», μας ενημερώνει ο κ. Σπυρόπουλος.

  Ο Δίολκος, με μακραίωνη διάρκεια χρήσης από τα αρχαϊκά χρόνια έως και τη ρωμαϊκή περίοδο, ήταν ένα καινοτόμο και εμπνευσμένο τεχνικό επίτευγμα. Ο τρόπος λειτουργίας του το αποδεικνύει:

  «Σύμφωνα με τον πρώτο ανασκαφέα του μνημείου, τα πλοία έφταναν στο ΒΔ πέρας του Διόλκου, στη σημερινή τοποθεσία Ποσειδωνία Κορίνθου, όπου υπήρχε μία πλακόστρωτη πλατφόρμα για τη ρυμούλκησή τους στη στεριά. Ακολούθως τοποθετούνταν με τη βοήθεια γερανών πάνω σε τροχοφόρες κατασκευές, τις οποίες έσερναν δούλοι. Έτσι το πλοίο μεταφερόταν από τη μία άκρη του Κορινθιακού στο Σαρωνικό ή και αντίστροφα.

  Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος εκτροχιασμού λόγω των στροφών που διέθετε ο Δίολκος. Για τον λόγο αυτό είχαν κατασκευαστεί πρόσθετα τοιχάρια, σε επικίνδυνα σημεία, όπως σε αυτό που βρίσκεται εντός της Σχολής Μηχανικών, για να εξασφαλίζεται η ασφάλεια μετακίνησης και να αποφεύγονται ατυχήματα», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Σπυρόπουλος.

  Ήταν, δηλαδή, ο Δίολκος το πρώτο γνωστό μέσο σταθερής τροχιάς στον κόσμο; «Ο Δίολκος υπήρξε πράγματι ένα μέσο σταθερής τροχιάς με συγκεκριμένη διαδρομή. Την ίδια, ωστόσο, λειτουργία εξασφάλιζαν και οι αμαξίλατες οδοί, οι αρχές των οποίων προηγούνται του Διόλκου. Εκείνο που καθιστά τον Δίολκο σημαντικό είναι ότι δημιουργήθηκε με στόχο την ταχεία και ασφαλή μετακίνηση πλοίων, δηλαδή μέσων προορισμένων για κίνηση στη θάλασσα, δια ξηράς. Δεν κατασκευάστηκε σε ευθεία πορεία αλλά ακολούθησε το ανάγλυφο του εδάφους, προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι και ενέργεια.

  Όπως επισημαίνει ο Βέλγος αρχαιολόγος Rapsaet, τα ανεσκαμμένα τμήματα του Διόλκου εμφανίζουν τεχνικά χαρακτηριστικά που τον καθιστούν έργο αξιοθαύμαστο. Η ακρίβεια της πορείας του και η επιμέλεια στην κατασκευή του, όσο και το σχετικά μεγάλο μήκος του για μία μόνιμη εγκατάσταση, υποδηλώνουν έμφαση σε ένα ‘επίσημο’ οδικό δίκτυο, με προφανώς σημαντικές επιπτώσεις για την τοπογραφία της εποχής», τονίζει.

  Το αρχαίο έργο εξασφάλιζε για την Κόρινθο πόρους και έλεγχο του εμπορίου και των θαλάσσιων οδών τόσο προς το Ιόνιο (Δύση) όσο και προς το Αιγαίο (Ανατολή). Ταυτόχρονα η Κόρινθος διέθετε και δύο σημαντικά, δραστήρια λιμάνια, το Λέχαιο δυτικά και τις Κεχρεές ανατολικά για την ενίσχυση αυτής της έντονης εμπορικής δραστηριότητας.

  «Αναμφισβήτητα ο Δίολκος διαδραμάτισε έναν πρωτεύοντα ρόλο στη θέση της Κορίνθου ως θαλασσοκράτειρας στις αρχές τις αρχαϊκής περιόδου, στα επιτεύγματά της και την τεχνογνωσία της στη ναυπηγική και τη ναυσιπλοΐα, αλλά και στον φημισμένο στην αρχαιότητα πλούτο της πόλης ακριβώς εξαιτίας της εμπορικής κυριαρχίας της στις θάλασσες. Χαρακτηριστικά σας αναφέρω ότι οι τριήρεις, τα πιο σημαντικά πολεμικά πλοία της αρχαιότητας, αποτελούν κορινθιακή επινόηση. Ο Θουκυδίδης συγκεκριμένα, μας αναφέρει και το όνομα του Κορίνθιου Αμεινοκλή ως κατασκευαστή τριήρεων», προσθέτει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Σπυρόπουλος.

Αποκατάσταση και ανάδειξη του Διόλκου

Το έργο αποκατάστασης και ανάδειξης του Διόλκου περιλαμβάνει ένα σύνολο πολυσύνθετων εργασιών, αποχωματώσεων, έρευνας και αποκαταστάσεων, προκειμένου να καταστεί αναγνώσιμη ξανά η μορφή του μνημείου, να τεκμηριωθούν με τα σύγχρονα μέσα τα χαρακτηριστικά του και να γίνει επισκέψιμο από το ευρύ κοινό.

  Επιπλέον, προβλέπονται η εκπόνηση οριστικής μελέτης αποκατάστασης και ανάδειξης του μνημείου –που βρίσκεται στο τελικό στάδιο υλοποίησης– και η υποβολή της προς έγκριση στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, καθώς και η κατασκευή ενός τοιχίου-φράγματος που θα προστατεύει το μνημείο από τη διαβρωτική δύναμη της θάλασσας.

  Μετά την κατασκευή του, τα αρχιτεκτονικά μέλη του Διόλκου θα επανατοποθετηθούν και θα στερεωθούν και, όπου έχουν χαθεί, θα συμπληρωθεί η πορεία του μνημείου.

  «Στο πλαίσιο της υλοποίησης αυτού του έργου, τα μέλη του Διόλκου που σήμερα βρίσκονται στη θάλασσα θα ανελκυστούν, θα συντηρηθούν και θα επανατοποθετηθούν στα τμήματα του μνημείου που λείπουν, εφόσον ταυτιστεί με ακρίβεια η αρχική τους θέση. Στόχος μας είναι καταρχάς η προστασία του μνημείου και στη συνέχεια η αποκατάσταση του σωζόμενου και ορατού τμήματος της Πελοποννήσου στο σύνολό του, προκειμένου να γίνεται κατανοητή η πορεία του Διόλκου και τα τεχνικά του χαρακτηριστικά», επισημαίνει.

  Επιπλέον, θα διαμορφωθεί κατάλληλα ο περιβάλλοντας χώρος του μνημείου, θα κατασκευαστούν διάδρομοι περιήγησης των επισκεπτών και θα τοποθετηθούν ενημερωτικές πινακίδες με πληροφοριακό υλικό όχι μόνο για τον Δίολκο αλλά και για την ιστορία της Διώρυγας της Κορίνθου. Επίσης, θα υπάρχει υλικό γραμμένο με τη γραφή Braille, ενώ προετοιμάζεται και η συγγραφή φυλλαδίων με πληροφοριακό υλικό για μικρούς και μεγάλους.

 «Ο επισκέπτης έτσι θα έχει την ευκαιρία με έναν περίπατο πάνω στις περιηγητικές διαδρομές και με συγκεκριμένες στάσεις θέασης να αντιληφθεί την κομβική θέση στην οποία βρίσκεται και να βλέπει τις προσπάθειες που έγιναν διαχρονικά για τη σύνδεση του Κορινθιακού με τον Σαρωνικό κόλπο. Μην ξεχνάμε άλλωστε την εγγύτητα του Διόλκου με τη Διώρυγα της Κορίνθου, ενός επίσης θαυμαστού τεχνικού έργου, η σύλληψη του οποίου είχε γίνει από την αρχαιότητα, με τον Περίανδρο και πάλι να είναι ο πρώτος που είχε σκεφτεί την ιδέα της κατασκευής και τον αυτοκράτορα Νέρωνα να κάνει την πρώτη συστηματική προσπάθεια διάνοιξής της με προσωπική του παρουσία κατά την έναρξη των εργασιών. Το όραμα έγινε πραγματικότητα μόλις το 1893… Μία ιδέα από το μακρινό παρελθόν έγινε πράξη 24 αιώνες αργότερα!», τονίζει ο αρχαιολόγος.

 Τέλος, όταν αρθούν οι περιορισμοί λόγω κορονοϊού, η ΕΦΑ Κορινθίας προγραμματίζει επιτόπιες ξεναγήσεις στον χώρο αρχικά για ομάδες μαθητών και ακολούθως για όλους.

 «Με αυτές τις ξεναγήσεις επιδιώκεται μία βιωματική σχέση και σύνδεση του κοινού με το μνημείο αλλά και με το τοπίο που το περιβάλλει. Η ΕΦΑ Κορινθίας θέτει πάντα ως άμεση προτεραιότητά της την υλοποίηση εκπαιδευτικών δράσεων και δράσεων εξωστρέφειας για το ευρύ κοινό», σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Σπυρόπουλος, που μας δίνει ακόμα μια πληροφορία:

  Ότι κατά τον έλεγχο των εκσκαφικών εργασιών εκ μέρους της ΕΦΑ Κορινθίας, στο πλαίσιο υλοποίησης τεχνικών έργων στην ευρύτερη περιοχή, επιβεβαιώθηκε ότι οι τέσσερις τάφοι της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου εντός της Σχολής Μηχανικού, 30μ. ΝΔ του Διόλκου, που είχαν έρθει στο φως από τον αρχαιολόγο Ν. Βερδελή ανήκουν σε ένα αρκετά μεγαλύτερο παρόδιο νεκροταφείο (δηλαδή νεκροταφείο κατά μήκος ενός μεγάλου αρχαίου οδικού άξονα) της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου, φανερώνοντας έτσι την ύπαρξη και ενός οικισμού στην περιοχή.

Η χρήση κάνναβης και η σχέση της με τον δείκτη νοημοσύνης...

 

Οι έφηβοι που κάνουν συχνή χρήσης κάνναβης μπορεί να εμφανίσουν πτώση του δείκτη νοημοσύνης τους (IQ), σύμφωνα με μία νέα ιρλανδική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη επιβεβαιώνει τις επιβλαβείς νευρολογικές και γνωστικές συνέπειες που μπορεί να έχει σε έναν νέο η συχνή χρήση κάνναβης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Έμετ Πάουερ του Τμήματος Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Ιατρικής και Επιστημών Υγείας RCSI και του Νοσοκομείου Beaumont του Δουβλίνου, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Ψυχολογικής Ιατρικής "Psychological Medicine", πραγματοποίησαν μία συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση επτά προηγούμενων μελετών, οι οποίες αφορούσαν συνολικά 808 νέους που έκαναν χρήση κάνναβης τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα επί τουλάχιστον έξι μήνες, καθώς επίσης -για λόγους σύγκρισης- 5.308 συνομηλίκους τους που δεν ήταν χρήστες κάνναβης.

Οι συμμετέχοντες, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν έως τα 18 τους, είχαν κάνει τεστ IQ πριν τη χρήση κάνναβης και μετά. Εκτιμήθηκε ότι, με το πέρασμα του χρόνου, στους συχνούς χρήστες υπήρχε μία μείωση του δείκτη IQ κατά περίπου δύο μονάδες σε σχέση με τους μη χρήστες.

"Προηγούμενες έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι που κάνουν συχνή χρήση κάνναβης έχουν χειρότερη πορεία στη ζωή τους σε σχέση με τους συνομηλίκους τους και κινδυνεύουν περισσότερο από σοβαρές ψυχικές παθήσεις, όπως η σχιζοφρένεια. Η μείωση του IQ νωρίς στη ζωή τους μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην απόδοσή τους στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο και αργότερα στις επαγγελματικές προοπτικές τους", δήλωσε η καθηγήτρια Ψυχιατρικής Επιδημιολογίας Μέρι Κάνον του RCSI.

"Η χρήση κάνναβης σε νεαρή ηλικία συνιστά πηγή μεγάλης ανησυχίας, καθώς ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε βλάβες αυτήν την περίοδο. Τα ευρήματα της νέας μελέτης μάς βοηθούν να κατανοήσουμε αυτό το σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας", πρόσθεσε ο Πάουερ.

πηγή

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΑΠΑΝΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ Η ΜΠΥΡΑ ΗΤΑΝ ΓΝΩΣΤΗ 3.000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

 H αρχαιολογική σκαπάνη στην Αίγυπτο, μέσα από τις προσπάθειες μίας αμερικανο-αιγυπτιακής ομάδας στην αρχαία Άβυδο, κοντά στη σημερινή πόλη Σοχάγκ που βρίσκεται πάνω στον Νείλο στην κεντρική Αίγυπτο, ίσως αλλάξει την παγκόσμια ιστορία της μπύρας.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως οκτώ μεγάλες ημιυπόγειες εγκαταστάσεις, που ίσως απαρτίζουν την παλαιότερη παραγωγή μπύρας βιομηχανικής κλίμακας στον κόσμο, σύμφωνα με τα αντικείμενα που ανακαλύπτονται, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις είναι ιστορίας άνω των 5.000 ετών!

Σύμφωνα με το ΑΠΕ - ΜΠΕ, ο Γενικός Γραμματέας του Αιγυπτιακού Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, Μουστάφα Ουαζίρι, δήλωσε ότι το ζυθοποιείο τοποθετείται χρονικά στις απαρχές της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας. Χρονολογείται από το 3000 π.Χ., την εποχή του πρώτου Φαραώ της Αιγύπτου, Νάρμερ, που ένωσε τα βασίλεια της Άνω Αγύπτου και της Κάτω Αιγύπτου και αποτέλεσε τον ιδρυτή της 1ης Δυναστείας (γύρω στο τέλος της 4ης χιλιετίας π.Χ.).

Όπως γράφει η «Αλ Αχράμ», ο Μάθιου Άνταμς του Ινστιτούτου Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, που ηγείται της αρχαιολογικής αποστολής, εξηγεί ότι οι οκτώ μεγάλες ημιυπόγειες εγκαταστάσεις του ζυθοποιείου είχαν διαστάσεις μήκους περίπου 20 μέτρων, πλάτους 2,5 μέτρων και βάθους 40 εκατοστών.

Μάλιστα, κάθε εγκατάσταση ζυθοποιίας περιείχε περίπου 40 μεγάλους κεραμικούς κάδους (διαστάσεων περίπου 65-70 εκατοστών σε διάμετρο και 70 εκατοστά σε ύψος), που φαίνεται να χρησιμοποιούντο ως δεξαμενές για τη θέρμανση του μείγματος σιτηρών και νερού που χρησιμοποιείτο για τη ζύμωση και την παραγωγή μπύρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κάθε παραγωγή μπορούσε να φτάσει μέχρι και τα 22.000 λίτρα, ποσότητα που φαίνεται να εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ταφικών εθίμων των πρώτων βασιλιάδων της Χώρας του Νείλου.

Να σημειωθεί ότι Βρετανοί αρχαιολόγοι είχαν εντοπίσει την αρχαιολογική αυτή περιοχή από τις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά η σημασία του δεν είχε γίνει κατανοητή εκείνη την εποχή και τελικά η ακριβής τοποθεσία του είχε χαθεί.

Οι τωρινές ανασκαφές ξεκίνησαν και πάλι το 2018 και συνεχίστηκαν πέρυσι, οπότε και ανακαλύφθηκε αυτό που ίσως αποτελεί και το αρχαιότερο ζυθοποιείο βιομηχανικής παραγωγής στον κόσμο.

Πηγή 

Το σουβλάκι πίτα που μπορείς να τρως κάθε μέρα χωρίς να παχαίνεις

 Το μυστικό κρύβεται στις λεπτομέρειες...

Και σε ποιον δεν αρέσει το πιτόγυρο και η γεύση που προσφέρει αυτό; Κάποιοι σίγουρα θα μπορούσαν να τρέφονται καθημερινά με αυτό. Ανασταλτικός παράγοντας είναι βέβαια οι θερμίδες που το συνοδεύουν.

Κι όμως υπάρχει τρόπος να τρως ακόμη και κάθε μέρα πιτόγυρο και να μην ανησυχείς για τις θερμίδες του. Αρκεί να το φτιάχνεις στο σπίτι μόνος σου για μεγαλύτερη σιγουριά.

Για να δεις τι πρέπει να κάνεις δες τι θερμίδες έχει το πρώτο πιτόγυρο και τι το δεύτερο που μπορείς να φτιάχνεις κάθε μέρα!

- Σουβλάκι με λαδωμένη πίτα, γύρο, πατάτες και σος μαγιονέζας: Θερμίδες 540, πρωτεΐνη 28 γρ., λιπαρά 25 γρ., υδατάνθρακες 55 γραμμάρια

- Σουβλάκι με αλάδωτη πίτα ολικής αλέσεως, καλαμάκι κοτόπουλο, ντομάτα, κρεμμύδι, σος γιαουρτιού/μουστάρδας: Θερμίδες 330, πρωτεΐνη 23 γρ., λιπαρά 9 γραμμάρια, υδατάνθρακες 40 γρ.

Πηγή: baby.gr

 Ήταν γενναίος, με στρατηγική σκέψη. Αριστοτέχνης του πολέμου. Μπεσαλής. Χωρίς να μετέχει της νεωτερικότητας, την οποία γνώρισε στο διάστημα της αναγκαστικής παραμονής του στα Επτάνησα, ήταν ηγέτης ανοιχτών οριζόντων, αλλά με γερά πατήματα στην παράδοση των συγγενικών και φιλικών δεσμεύσεων. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων κατέχει ίσως την υψηλότερη θέση, με βάση το αξιακό τους σύστημα, γιατί δίδαξε, διώχνοντας τους Τούρκους από τον Μοριά, το υψηλό μάθημα της ελευθερίας.

Γνωρίζουμε όμως καλά τη μορφή του; Υπάρχουν και σώζονται πολλές ή λίγες εικαστικές απεικονίσεις του Κολοκοτρώνη; Από ποιους έχουν γίνει; Πρόκειται για απεικονίσεις του εκ του φυσικού ή για εξωραϊσμένες προσωπογραφίες του, που τις υπαγόρευσε ο θρύλος του μεταγενέστερου αφηρωισμού του; Ποια η καλλιτεχνική αξία τους;

Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μπορεί, ενδεχομένως, να δώσει το υπό έκδοση βιβλίο από τον Δήμο Οιχαλίας, με τίτλο «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Από τη μορφή του στην εικόνα της» του αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στο ΕΚΠΑ Δημήτρη Παυλόπουλου και του ιστορικού Δημήτρη Μιχαλόπουλου.

Τα έργα ζωγράφων όπως ο Ολιβιέ Βουτιέ, ο Ανταμ ντε Φρίντελ, ο Πέτερ φον Ες, ο Τζοβάνι Μπότζι, ο Διονύσιος Τσόκος, αλλά και γλυπτών, όπως ο Ιωάννης Κόσσος, ο Λάζαρος Ν. Σώχος, ο Ιωάννης Εμμ. Βούλγαρης, ο Γεώργιος Δημητριάδης ο Αθηναίος, ο Κώστας Καζάκος, που ζωγράφισαν και σμίλεψαν τη μορφή του Κολοκοτρώνη, όπως και ξυλόγλυπτα, γραμματόσημα, λαχεία, γελοιογραφίες, περιλαμβάνονται, μαζί με πληθώρα επιστημονικά τεκμηριωμένων σχολίων από τον Δ. Παυλόπουλο.

Τα πρότυπα της Αρχαιότητας

Είναι η πρώτη φορά που το σύνολο αυτών των έργων καταγράφεται και φωτίζει την ιστορία του συγκεκριμένου Νεοέλληνα, «που ήταν “κομμένος και ραμμένος” στα μεγάλα πρότυπα της Αρχαιότητας, του Γέρου μας του Μοριά, που, όπως ο Αριστοτέλης, αντλούσε γνώση ερευνώντας πάντα τα αισθητά και τα νοητά. Οπως ο Σωκράτης, είχε αναχθεί και αυτός σε υπόδειγμα “εγκρατείας, σκληραγωγίας, αφοσιώσεως εις τους φίλους και πατριωτισμού”», αναφέρει ο έτερος συγγραφέας του βιβλίου, ο ιστορικός Δημήτρης Μιχαλόπουλος.

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, δικαστής του Κολοκοτρώνη στο Ναύπλιο, τον περιέγραφε ως εξής: «είχε βλέμμα ζωηρόν […]. Θυμωμένος εφαίνετο άγριος […]. Το ανάστημά του ήτον σωστόν. Τα μούτρα του και όλον το δέρμα του κορμιού του μαυρειδερόν, αι τρίχες της κεφαλής του χονδρές και σκληρές, καμπουρομύτης, κούτελον πλατύ, τα φρύδια σκεπαστά, τα αυτιά του μεγάλα».

Αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι την καθιερωμένη εικόνα της μορφής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη την οφείλουμε και σε ξένους καλλιτέχνες. Συγκεκριμένα, σε τρεις ανθρώπους που βρέθηκαν στο πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα στην επαναστατημένη Ελλάδα.

Ο πρώτος ήταν ο Ζαν-Πιερ-Εζέν-Φελισιάν Πετιέ (1793-1863), μηχανικός – γεωγράφος που κατατάχθηκε στον γαλλικό στρατό και έφτασε έως τον βαθμό του συνταγματάρχη, ο δεύτερος ο Καρλ Κρατσάιζεν (1794-1878), φιλέλληνας Βαυαρός αξιωματικός, που πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων, και ο τρίτος ο Φρανσίς Ερβέ (1781-1850).

Ο Πετιέ, μέλος της Επιστημονικής Αποστολής στον Μοριά, φθάνοντας για δεύτερη φορά στην Ελλάδα (Αθήνα, 1833), έπειτα από πρόσκληση της ελληνικής κυβέρνησης, ανέλαβε και έφερε εις πέρας, με την πολύτιμη συμβολή των συνεργατών του, τη χαρτογράφηση του ελληνικού κράτους. Στο περιθώριο της εργασίας του στην Ελλάδα έκανε αξιόλογα σχέδια με μολύβι, σέπιες και υδατογραφίες, που απεικονίζουν απόψεις πόλεων, μνημεία, ενδυμασίες, προσωπογραφίες.

O Κρατσάιζεν ήταν φιλέλληνας Βαυαρός αξιωματικός, που πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων. Από το φθινόπωρο του 1826 έως την άνοιξη του 1827 σχεδίασε με μολύβι 40 προσωπογραφίες Ελλήνων αγωνιστών και ξένων φιλελλήνων. Επίσης ζωγράφισε πορτρέτα ανώνυμων ανδρών και γυναικών. Ο Ερβέ, γαλλικής καταγωγής Βρετανός ζωγράφος και συγγραφέας ταξιδιωτικών έργων, προσκλήθηκε στην Ελλάδα από τον στρατηγό Ρίτσαρντ Τσορτς (1784-1873) για να απαθανατίσει τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Σε αυτούς τους τρεις πιστώνεται η διαμόρφωση των δύο τύπων της ζωγραφικής εικόνας του Κολοκοτρώνη, όπως επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Παυλόπουλος: «Ο πρώτος τύπος τον παρουσιάζει νεότερο και ακμαιότερο, με κεφαλόδεσμο, ενώ ο δεύτερος τον προβάλλει γηραιότερο και πιο αδύναμο, με περικεφαλαία. Πρότυπο του πρώτου τύπου στάθηκε σχέδιο με μολύβι που φιλοτέχνησε ο υπολοχαγός Καρλ Κρατσάιζεν (1794-1878) στο κάστρο του Δαμάλα, στην Τροιζηνία, στις 14 Μαΐου 1827, όπως σημειώνει ο ίδιος πάνω αριστερά στην άκρη του χαρτιού του σχεδίου του. Το σχέδιο δουλεύτηκε με την τεχνική της λιθογραφίας το 1828 στο εργαστήριο του Franz Seraph Hanfstängl (1804-1877) στο Μόναχο και κυκλοφορήθηκε το 1831 σε δίγλωσσο (γερμανογαλλικό) λεύκωμα. Το λεύκωμα περιελάμβανε είκοσι τέσσερις λιθογραφίες ‒ δεκαοχτώ προσωπογραφίες και έξι τοπιογραφίες. Πρότυπο για τον δεύτερο τύπο ήταν η ζωγραφική σύνθεση του Κολοκοτρώνη με στολή του Συντάγματος Ελληνικού Ελαφρού Πεζικού, έργο που αποδίδεται στον Γάλλο Jean-Pierre-Eugène-Félicien Peytier από λεύκωμά του των χρόνων 1829-32, και το σχέδιο του γαλλικής καταγωγής Βρετανού ζωγράφου Francis Hervé, που το λιθογράφησε ο επίσης Βρετανός James William Giles (1801-1870) για να περιληφθεί σε οδοιπορικό του Hervé το 1837».

Στον Κολοκοτρώνη οφείλουμε πολλά. Οι απεικονίσεις του συνιστούν αντίδωρο στη μεγάλη προσφορά του στο ελληνικό έθνος, η καταγραφή τους μάθημα Ιστορίας, άθλημα ατομικής και συλλογικής αυτογνωσίας, και η μελέτη τους ταξίδι στην ιστορία της νεοελληνικής τέχνης κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα.

Εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ στη Μονή Βελανιδιάς

Εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ  στη Μονή Βελανιδιάς

Μέχρι σήμερα έχουμε δει αρκετά ντοκιμαντέρ, αλλά και ταινίες να γυρίζονται για τη συμπλήρωση 200 χρόνων φέτος από την Επανάσταση του 1821. Όμως, αυτό που συμβαίνει από χθες στη Μονή Βελανιδιάς είναι εντελώς ξεχωριστό, καθώς τα γυρίσματα πραγματοποιούνται σε «πραγματικές συνθήκες», με τα όπλα και τις στολές να είναι εκείνης της εποχής. Παράλληλα, συμμετέχουν μέλη συλλόγων ιστορικής αναβίωσης, καθώς και συλλόγων του νομού.

Να υπενθυμίσουμε ότι το ντοκιμαντέρ, που είναι αφιερωμένο στην Επανάσταση στο Μοριά, θα δημιουργήσει το Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, ενώ τα γυρίσματα στη Μεσσηνία θα διαρκέσουν μέχρι και αύριο Κυριακή.

Στόχος του Πολεμικού Μουσείου είναι το ντοκιμαντέρ να είναι έτοιμο στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου, ενώ θα έχει διάρκεια μιας ώρας και θα δοθεί σε τηλεοπτικό κανάλι για προβολή.

Ένωση Ξενοδόχων Μεσσηνίας

Στο μεταξύ, με παρέμβασή της η Ένωση Ξενοδόχων Μεσσηνίας χαιρετίζει την παραγωγή ντοκιμαντέρ για την Επανάσταση στο Μοριά. Όπως σημειώνεται: «Η πρωτοβουλία του Πολεμικού Μουσείου για την παραγωγή ντοκιμαντέρ για την Επανάσταση στον Μοριά, τα γυρίσματα του οποίου ήδη πραγματοποιούνται στη Μεσσηνία, στο πλαίσιο του εορτασμού για τα 200 χρόνια από την εθνική παλιγγενεσία , αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία για την ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας της περιοχής, στοιχείο χρήσιμο για τον εμπλουτισμό του τουριστικού προϊόντος της.

Στεκόμαστε αρωγοί στην προσπάθεια που θα αναβιώσει τους πολεμιστές και τις συνθήκες  της ιστορικής αυτής περιόδου, καθώς, όπως ανακοινώθηκε, θα χρησιμοποιηθούν χώροι της Επανάστασης και μέλη Συλλόγων Αναβιωτών από όλη την Πελοπόννησο, οι οποίοι θα είναι ενδεδυμένοι με ρούχα εποχής, θα χρησιμοποιούν κανονικό οπλισμό του 1821 και θα δρουν σε πραγματικές συνθήκες της τότε εποχής.

Θεωρούμε ότι, σε χαλεπούς καιρούς όπως αυτοί που διανύουμε, κάθε στοιχείο που μπορεί να λειτουργήσει ως πρόσθετος πόλος έλξης επισκεπτών, είναι απόλυτα χρήσιμο στην προσπάθεια που καταβάλλουμε για τη διατήρηση του μεγαλύτερου δυνατού μεριδίου της εγχώριας και ξένης τουριστικής αγοράς. Επιπροσθέτως, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, πέρα από το διδακτικό της περιεχόμενο, ακόμα και για το γηγενή πληθυσμό, αναμένεται να ανταποκριθεί στην αναζήτηση επισκεπτών με ποιοτικά χαρακτηριστικά, στα οποία η Μεσσηνία, λόγω του πλούσιου πολιτιστικού της αποθέματος, μπορεί επάξια να ανταποκριθεί.

Συγχαίρουμε τον πρόεδρο του Πολεμικού Μουσείου, Αναστάσιο Λιάσκο, ο οποίος λόγω της προηγούμενης επιτυχημένης θητείας του σε καίριες κυβερνητικές θέσεις στον τομέα του Τουρισμού, γνωρίζει και μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας μέσω της αξιόλογης πρωτοβουλίας που ο ίδιος και οι συνεργάτες του ανέλαβαν.

Η Ένωση Ξενοδόχων Μεσσηνίας, στο πλαίσιο προβολής και διαφήμισης της περιοχής, βρίσκεται σε συνεχή συνεννόηση με τον κ. Λιάσκο, καθώς και με την αντιπεριφερειάρχη Πελοποννήσου, Άννα Καλογεροπούλου, για τη διερεύνηση δυνατοτήτων ανάληψης στο μέλλον ανάλογων προωθητικών ενεργειών για την προσέλκυση πελατών από την εγχώρια και τη διεθνή τουριστική αγορά».

πηγη: Εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ στη Μονή Βελανιδιάς - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ (tharrosnews.gr)

Μέθανα "Κρασοπαναγιά". Το γαλάζιο εκκλησάκι της Πελοποννήσου που είναι φ...

Ερείκουσα: Το Ακριτικό νησάκι με 2 μαθητές

 Το Δημοτικό Σχολείο της Ερείκουσας  χτίστηκε το 1902 και ήταν δωρεά του Ανδρέα Συγγρού,1 ο οποίος ήταν Έλληνας τραπεζίτης,  πολιτικός και εθνικός ευεργέτης. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε σημαντικές δωρεές σε ευαγή ιδρύματα, ενώ με τη διαθήκη του κληροδότησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό κράτος για την κατασκευή νοσοκομείων , σχολείων και σε εθνικά ιδρύματα.             

Από τότε ξεκινά η εκπαίδευση στο νησί της Ερείκουσας , καθώς εγγράφεται κάθε χρόνο πλήθος μαθητών όλων των ηλικιών στην Α’ και Β’ Δημοτικού. Σύμφωνα με τα αρχεία του σχολείου, ο μέγιστος αριθμός εγγραφέντων μαθητών ήταν το 1934, όπου φοίτησαν ακριβώς 100 μαθητές. Ενώ σύμφωνα με τις μαρτυρίεςτων γηραιότερων εν ζωή και ενός ανθρώπου που δε ζει πια του Μάνεση που ήταν Ερεικουσιώτης και υπηρέτησε στο νησί από το 1936 συνέχεια, το 1956-1960 το σχολείο είχε 69 μαθητές (44 άρρενα και 25 θήλεα).  

Το σχολείο λειτουργούσε για κάποιο χρονικό διάστημα σε διαφορετικό χώρο από αυτόν στον οποίο λειτουργεί τώρα. Το πρώτο κτίριο ήταν αποθήκη που ανήκε στην οικογένεια των  Κατέχη-Πιστόλη , λειτουργούσε με δύο βάρδιες , πρωί και απόγευμα, με την ίδια /ο δασκάλα/ο, καθώς υπάρχει μία μόνο αίθουσα διδασκαλίας. Το σημερινό κτίριο είναι ένα μικρό κτίριο, νεοκλασικού χαρακτήρα με ιδιαίτερη δόμηση , μικτό , διτάξιο και λειτουργεί ως μονοθέσιο (ανήκει στη Β’ περιφέρεια της Κέρκυρας). Το κτίριο είναι χωρισμένο στα δύο, καθώς υπάρχει και ο χώρος φιλοξενίας για το γραφείο και τη βιβλιοθήκη του ή της εκπαιδευτικού. Παλαιότερα, η επικοινωνία των αιθουσών γινόταν με ενδιάμεση πόρτα. Εκατέρωθεν της πόρτας υπήρχαν δύο μεγάλα  εσωτερικά παράθυρα. Με μια ανακαίνιση που έγινε μερικά χρόνια πριν τειχοποιήθηκαν τα παράθυρα και η πόρτα. Οπότε οι δύο αίθουσες έχουν μόνο εξωτερική επικοινωνία.

Ίδια κτίρια, επίσης δωρεά του Α. Συγγρού κτίστηκαν την ίδια εποχή στο Σκριπερό Κέρκυρας και στο γειτονικό νησί των Οθωνών. Η λειτουργία του σχολείου συνεχίστηκε και την εποχή της Ιταλικής κατοχής του νησιού. Το σχολείο είχε τη συνδρομή των ομογενών σε όλη τη διάρκεια των ετών αυτών. Το κτίριο όλα αυτά τα χρόνια δεν άλλαξε καθόλου μόνο εξωτερικά υπήρχε μια μάντρα η οποία οριοθετούσε την αυλή. 

Εξαίρετοι διδάσκαλοι δίδαξαν στο σχολείο της Ερείκουσας όπως οι: Δαμασκής, Αυγούστης, Μάνεσης, Τσούκας Όμηρος, Γιάννης Καφετζής, Χρήστος Πρέτζας, Χρήστος Παπαθεοδώρου, Νίκος Τσέκας και ο Αριστοτέλης Κατέχης, έως το 1974. Επίσης, στο σχολείο δίδαξε και ένας παπαδάσκαλος. 

Αξίζει να αναφερθεί ότι παλαιότερα τα βιβλία αγοράζονταν από τους ίδιους τους μαθητές. Παρόλο που δεκαετίες πριν η «βέργα» στο σχολείο αποτελούσε προέκταση του χεριού του δασκάλου και η χρήση της ήταν πολύ συχνή, δεν έλειπαν από την πλευρά των παιδιών και οι «ανταρσίες» ως αντίδραση αλλά και ως τρόπος έκφρασης.

Θα αναφερθούμε σε ένα αστείο περιστατικό που διηγείται ο κ. Μάρκος Μητσιάλης για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι… « Στο κτίριο του σχολείου, χαμηλό στη βάση του υπάρχουν δύο μικρά ανοίγματα, ένα προς το βορρά και ένα προς το νότο. Ο ρόλος τους είναι να κυκλοφορεί ο αέρας κάτω από το δάπεδο, ώστε να απομακρύνεται η υγρασία, εφόσον τα ξύλα που χρησιμοποιούνταν στο κτίσιμο ήταν από κυπαρίσσια και έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία στην υγρασία. Κάποια μέρα ένας μαθητής βάζει στο κενό αυτό το κυνηγετικό όπλο, χωρίς σφαίρες και πυροβολεί ακριβώς κάτω από την καρέκλα που καθόταν ο δάσκαλος, ο οποίος εξαιτίας του έντονου θορύβου νόμισε αρχικά πως έγινε σεισμός και πετάχτηκε έντρομος. Το τι επακολούθησε το αντιλαμβανόμαστε…….».1. Ανδρέας Συγγρός, el.m.wikipedia.org 

Τα τελευταία χρόνια το δημοτικό σχολείο της Ερείκουσας ήταν κλειστό λόγω έλλειψης μαθητών. Κατόπιν ενεργειών του INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION (IHA), οργάνωσης Ελλήνων ακαδημαϊκών με έδρα τις ΗΠΑ,  το 2019 το σχολείο άνοιξε με 2 μαθητές και με πρώτη δασκάλα την Ειρήνη Γουναρίδου. Το επόμενο σχολικό έτος ένα μέλος του ΙΗΑ, η δασκάλα Ευρυδίκη Παπαγεωργίου, στελέχωσε το σχολείο και εργάζεται με την βάσιμη ελπίδα ότι ο αριθμός των μαθητών δεν θα αργήσει να αυξηθεί. Σκοπός του ΙΗΑ είναι να ξαναδούμε το σχολείο με τους 69 μαθητές όπως το 1960. Όποια οικογένεια μπορεί, κατά προτίμηση πολύτεκνη,  να βοηθήσει αυτόν τον στόχο  με μετοίκηση η με κάθε άλλο τρόπο, να επικοινωνήσει με το ΔΣ του IHA, στέλνοντας μήνυμα στο  IHAHellas@gmail.com.

Ευρυδίκη Παπαγεωργίου, συγγραφέας, δασκάλα Δημοτικού Σχολείου Ερείκουσας.

Διαβάζουμε στην Ερεικούσσα - Βικιπαίδεια (wikipedia.org) :

[Η Ερεικούσσα ή Ερείκουσα (παλαιότερη ονομασία: Μέρλερε^[1] ή Μερλέρα, που προέρχεται από την ιταλική ονομασία του νησιού Merlera) είναι το δεύτερο σε μέγεθος από τα τρία Διαπόντια νησιά βορείως της Κέρκυρας, αποτελεί το βορειότερο σημείο των Επτανήσων και έχει έκταση 4,449 τ. χλμ.^[2] Αποτελεί την ομώνυμη Κοινότητα του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει 496 κατοίκους. Το νησί θεωρείται ότι οφείλει το όνομά του στον θάμνο Ερείκη (ή Ρείκι), που φύεται παντού σε ολόκληρο το νησί και ανθίζει τον Οκτώβριο. Το ψηλότερο σημείο του νησιού είναι το Σαντάρδο που έχει υψόμετρο περίπου 130 μέτρα.^[3]

Το νησί είναι καταπράσινο και προσφέρεται για ήσυχες αποδράσεις. Οι κυριότερες παραλίες του είναι στο Πόρτο και το Μπραγκίνι. Είναι το βορειότερο ελληνικό νησί του Ιονίου.]

Αικατερίνη Πασχαλίδου, επιμέλεια κειμένου, φιλόλογος. (ΠΗΓΗ: Ερείκουσα: Το Ακριτικό νησάκι με 2 μαθητές | (professors-phds.com) )

Διαδικτυακό ταξίδι σε Δελφούς, Αράχωβα, Ιτέα, Κίρρα και Γαλαξίδι

Ο Δίας άφησε δύο αετούς, έναν προς την Ανατολή και έναν προς την Δύση κι αυτοί συναντήθηκαν στους Δελφούς, κάνοντάς τους το κέντρο του κόσμου.

Στον Ομφαλό της γης, όπως ονομάζονταν οι Δελφοί, βρισκόταν το σημαντικότερο μαντείο του αρχαιοελληνικού κόσμου.

Το μαντείο των Δελφών ήταν αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα και η Πυθία, η εκάστοτε Πρωθιέρεια, είχε το ρόλο του ενδιάμεσου για να μεταφέρει στους ενδιαφερόμενους το χρησμό.

Η σύγχρονη πόλη των Δελφών χτίστηκε περίπου ένα χιλιόμετρο μετά τον αρχαιολογικό χώρο, σε υψόμετρο 570 μ., με  θέα στον ελαιώνα της Άμφισσας και στον κόλπο της Ιτέας.

Λόγω του αρχαιολογικού χώρου, της γειτονικής Αράχωβας και του χιονοδρομικού του Παρνασσού έχει γνωρίσει πολύ μεγάλη τουριστική ανάπτυξη.

Ο τόπος είναι ιδανικός για εναλλακτικές δραστηριότητες, όπως ποδηλασία, πεζοπορία βουνού και ενδείκνυται για όσους έχουν αδυναμία στα χειμερινά σπορ. Το χιονοδρομικό κέντρο του Παρνασσού προσφέρει επιλογές για όλα τα επίπεδα των σκιέρ.

Οι Δελφοί αποτελούν αυτόνομο προορισμό και για πεζοπόρους, καθώς είναι γνωστοί για το αρχαίο μονοπάτι των προσκυνητών, που οδηγεί από την Κίρρα στους Δελφούς και αποτελεί μέρος του ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4. Η απόσταση είναι περίπου 4 ώρες.

Πολύ κοντά βρίσκονται η Αράχωβα (μόλις 10 χλμ.), η Ιτέα και το γραφικό Γαλαξίδι.

Από την παραλία της Ιτέας κοιτώντας προς τη θάλασσα μπορεί κανείς να διακρίνει και την Πελοπόννησο.

Τα αξιοθέατα των Δελφών

Ο αρχαιολογικός τους χώρος χαρακτηρίστηκε το 1987 ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομίας της UNESCO. Τα σημαντικότερα  αξιοθέατα  είναι ο Ναός του Απόλλωνα, το Αρχαίο Θέατρο Δελφών, ο Θησαυρός των Αθηναίων, η Ιερά Οδός, η Κασταλία Πηγή -που το νερό της διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στη λειτουργία του μαντείου, καθώς εκεί πλενόταν η Πυθία και εκεί, σύμφωνα με το μύθο, ήταν η φωλιά του Πύθωνα που σκότωσε ο Απόλλωνας- και ο Θόλος της Αθηνάς Προναίας.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών είναι ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μουσεία της χώρας μας, όπου θα θαυμάσετε τον Ηνίοχο, τον Ομφαλό, τη Σφίγγα των Ναξίων, το σύμπλεγμα Κλέοβι και Βίτωνα, τον ακανθωτό κίονα με τις χορεύτριες κ.ά.

Μουσείο Δελφικών Εορτών 

Ο Αγγελος Σικελιανός είχε οραματιστεί την «Δελφική ιδέα», μια παγκόσμια πνευματική κοινωνία με έδρα τους Δελφούς. Το 1927, με την συνδρομή της συζύγου του και πολλών προσωπικοτήτων της εποχής, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες Δελφικές εορτές, που είχαν παγκόσμια απήχηση.

Το μουσείο που στεγάζεται στο σπίτι του συγγραφέα και ποιητή Άγγελου Σικελιανού φιλοξενεί εκθέματα από την αναβίωση των Δελφικών Εορτών, φωτογραφικό υλικό, χειρόγραφα κείμενα και προσωπικά αντικείμενα του Άγγελου Σικελιανού, καθώς και τον αργαλειό της συζύγου του, Εύας.

 Χτισμένη αμφιθεατρικά, απλώνεται μεγαλόπρεπα στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού για να καταλήξει σε χαράδρα όπου ρέει ο ποταμός Πλείστος.

Την κατατάσσουν δικαίως στην κορυφή του ελληνικού χειμερινού τουρισμού και στη λίστα με τους κορυφαίους προορισμούς και για τις υπόλοιπες εποχές.

Σήμα κατατεθέν της Αράχωβας αποτελεί ο απόκρημνος βράχος με το ρολόι, που χρονολογείται από τις αρχές του 18ου αιώνα. Ο βράχος πάνω στον οποίο χτίστηκε χρησίμευε ως φυσικό ψυγείο για τη φύλαξη τυριών. Το ρολόι,  γνωστό και ως «Η Ωρα», πρωταγωνιστεί σε πολλές φωτογραφίες επισκεπτών.

Δίπλα στο βράχο του ρολογιού είναι ο Ιερός Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου και το παλιό Δημοτικό Σχολείο που σήμερα λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο Αράχωβας.

Ο κεντρικός δρόμος είναι η καρδιά της Αράχωβας. Η κεντρική Πλατεία Λάκκα βρίσκεται σε υψόμετρο 960 μέτρων και είναι το απόλυτο σημείο συνάντησης. Ενώ, δύο βήματα από το κέντρο, στα πλακόστρωτα καλντερίμια, μπορεί κανείς να καταγράψει μερικά στιγμιότυπα από  την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ντόπιων.

Ιτέα, Κίρρα και Γαλαξίδι

Σήμερα η Ιτέα είναι μία σύγχρονη πόλη στην οποία θα χαρείτε χαλαρωτικές βόλτες στη εσπλανάδα της (περαντζάδα για πεζούς) και θα ανανεωθείτε. Στα αξιοθέατά της περιλαμβάνονται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, το Αγιόνερο με τα ιαματικά νερά και το Αλσος των Αγ. Αναργύρων, σε ένα ύψωμα στα βορειοδυτικά της πόλης. Στην Ιτέα έφταναν τα καράβια που είχαν τελικό προορισμό το μαντείο των Δελφών. Στο χώρο του λιμανιού ορθώνεται ακόμα μισοκατεστραμμένος ένας μεσαιωνικός πύργος, που πιθανότατα χρησίμευε ως φάρος.

Διαθέτει ιδανικές παραλίες για θαλάσσια σπορ και αποτελεί ενιαίο οικιστικό σύνολο με την Ιτέα.

 Αρκετά γνωστό για τη ναυτιλία που είχε αναπτύξει τον προηγούμενο αιώνα καθώς και για τη γραφικότητά του, λόγοι για τους οποίους το Γαλαξίδι προσελκύει αρκετούς επισκέπτες.

Τα κυριότερα αξιοθέατα της ιστορικής πόλης που αξίζει κανείς να επισκεφτεί είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου, το παλιό Σχολείο και το Ναυτικό και Εθνολογικό Μουσείο στο οποίο αξίζει να αφιερώσει χρόνο από τη βόλτα του για να δει σπουδαία εκθέματα. Στο μουσείο, ο επισκέπτης θα θαυμάσει τη μεγαλύτερη συλλογή ζωγραφικών πινάκων ιστιοφόρων, ακρόπρωρα, ναυτικούς χάρτες, πυξίδες, ημερολόγια καταστρώματος ενώ σε μια προθήκη φυλάσσεται το περίφημο "Χρονικό του Γαλαξιδίου" που περιέχει πληροφορίες για την πόλη.

Η εβδομάδα της Αποκριάς στο Γαλαξίδι έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά την Καθαρά Δευτέρα όπου λαμβάνει χώρα το έθιμο του αλευρομουτζουρώματος. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην εποχή του της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που οι παλιάτσοι των ιπποδρόμων χρωμάτιζαν τα πρόσωπά τους. Τη σημερινή του μορφή την έλαβε την εποχή της ιστιοφόρου Ναυτιλίας, δηλαδή από το 1840 και μετά, οπότε η γιορτή αυτή πήρε μεγάλες διαστάσεις αφού ήταν η τελευταία και αποχαιρετιστήρια πριν από την αναχώρηση των ναυτικών.

Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και φημισμένα καρναβαλικά έθιμα της χώρας μας. Οι συμμετέχοντες συγκεντρώνονται στο λιμάνι όπου αρχίζει ο μουτζουροπόλεμος, μετατρέποντας για μία μέρα το Γαλαξίδι στην πιο πολύχρωμη “εμπόλεμη” ζώνη.  Σαφώς, όποιος δεν επιθυμεί να "λερωθεί", μπορεί πάντα να παρακολουθήσει από ασφαλή απόσταση το έθιμο, από την απέναντι πλευρά του λιμανιού.

Οι κατάκοποι «πολεμιστές» αργά το βράδυ μετακινούνται προς τα αυτοσχέδια γλέντια με μουσική, φαγητό και χορό, στις πλατείες και τα στενά.

Αξίζει να μείνεις για να δοκιμάσεις το απίθανο πρωινό

Ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει ένα απίθανο πρωινό με σπιτικές μαρμελάδες, φρεσκοστυμμένους χυμούς, παραδοσιακές πίτες, πρωτότυπα chutney και αχνιστό ζυμωτό ψωμί, σε ένα καπετανόσπιτο του 19ου αιώνα με μια ειδυλλιακή αυλή. Το πρωινό του είναι πιστοποιημένο και βραβευμένο (!) από το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο και αξίζει να το δοκιμάσει κανείς ακόμη και αν επιλέξει να μείνει αλλού, ενώ οι παροχές του δικαίως ανταποκρίνονται στα αστέρια του...

ΙΝFO / Γανυμήδης: Βρίσκεται στην είσοδο του Γαλαξιδιού ερχόμενος από Ιτέα, αρκετά μακριά από το κέντρο ώστε να είναι ήσυχο, αλλά σε απόσταση αναπνοής από τον κεντρικό δρόμο και το λιμάνι όπου σε φυσιολογικές συνθήκες χτυπάει η καρδιά της νυχτερινής ζωής. 

ΠΗΓΗ

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΗΓΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΘΕΙΑ !!

Στο κεντρικότερο σημείο της Σόφιας, χαμηλά χω­μένη μέσα στο έδαφος υπήρχε μία όμορφη και αρχαία Εκκλησούλα, της Αγίας Πέτκας, δηλαδή της Αγίας Παρασκευής. (Στα βουλγαρικά η έκτη ημέρα της εβδομάδος ονομάζεται Πέτκα).

Όχι της γνωστής Παρθενομάρτυρος, αλλά μιας συνώνυμης Οσίας, που τιμάται ιδιαίτερα εκεί, και που τα λείψανα της σήμερα βρίσκονται στην Ρουμα­νία.

Με αυτόν τον Ναό συνδέονται εντυπωσιακά και τρο­μερά γεγονότα, που έκαναν «ισχυρούς» της γης να υπο­τάξουν την βούληση τους σε κάποια άλλη ακαταμάχητη βούληση και δύναμη.
Γύρω στο 1963 αποφάσισαν οι αρμόδιοι να διαπλατύνουν τον κεντρικό δρόμο. Αυτό σήμαινε ότι το Χριστια­νικό μνημείο έπρεπε να κατεδαφισθεί. Θα απαλλάσσονταν έτσι και από ένα ανεπιθύμητο κτίσμα. Το συνεργείο κατεδαφίσεως ετοιμάσθηκε.
Τον πρώτο ρόλο θα τον έπαιζε μία μπουλντόζα. Σε λίγα λεπτά της ώρας θα τον σώριαζε σε ερείπια. Έτσι υπολόγιζαν τα πράγματα. Τους ήρθαν ό­μως ανάποδα. Τραγουδήθηκε άλλο τραγούδι κι’ όχι αυτό που επιθυμούσαν.
Ενώ έβαζαν εμπρός την μπουλντόζα και την κατεύ­θυναν προς τον Ναό, πάθαινε συνεχώς βλάβες. Την έφτια­χναν, αλλά και πάλι έσπαγε. Αδύνατο να πλησιάσουν στην Εκκλησία. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μόλις γυρίζει στο σπίτι του ο εργάτης που με μανία επιζητούσε το γκρέμισμα, βρίσκει νεκρό ένα από τα μέλη της οικογε­νείας του!
Εν τω μεταξύ ο υπεύθυνος αυτής της επιχειρήσεως πληροφορήθηκε ότι οι εργάτες δεν κατόρθωσαν τίποτε. Έμαθε και τις λεπτομέρειες. Του φάνηκαν όλα ανόητα, και αγριεμένος είπε: «Δεν αξίζετε τίποτε. Μόνο για παρα­μύθια είσαστε. Αύριο θα πάω να τον γκρεμίσω ο ίδιος»!
Αλλά ο δυστυχής έμεινε μόνο με τα μεγάλα λό­για. Μόλις ανέβηκε μανιώδης επάνω στο μηχάνημα και βάδισε προς την Εκκλησία, και αυτό έσπασε, αλλά — το πιο συνταρακτικό — βρήκε και ο ίδιος ξαφνικά τον θά­νατο! Καταλαβαίνετε τι θλίψη, αλλά και τι τρόμος επα­κολούθησε. Δεν απέμεινε τίποτε άλλο, παρά να ανακα­λέσουν την διαταγή της κατεδαφίσεως.
Και για να ομορφύνει ο χώρος έφτιαξαν κάτι σαν υπό­γεια καταστήματα και μία πλατεία γύρω από τον Ναό.
Η Αγία Πέτκα ή μάλλον Εκείνος που λάτρευε η Αγία, έγινε γνωστό σ’ όλη την Σόφια, ότι έχει ανυπο­λόγιστη δύναμη που αν κάποτε αρχίζει να την δείχνει, κα­ταλαμβάνονται όλοι από πανικό.
Τέτοιου είδους υπερφυσικά γεγονότα -όπως αναφέρει ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Γούβαρης- υπάρχουν πολυ­άριθμα. Και άλλοι Ναοί, που είχαν κάποια ιδιαίτερη ση­μασία και ιστορία μέσα στον Χριστιανισμό, μόλις αντι­μετώπισαν κατεδάφιση, την εξουδετέρωσαν με τρόπο που προκάλεσε θάμβος.
Αυτό συνέβη και σε Ναούς που δεν έτυχε να έχουν κάποια ξεχωριστή αξία, πλην όμως με την απόκρουση του εχθρού επρόκειτο να τονώσουν την πίστη πολλών ανθρώπων.
Ο νεκροταφειακός Ναός του Αγίου Γεωργίου στα Φραγκουλέϊκα (μικρό χωριό της Αιτωλίας, μετά την Κλει­σούρα και πριν από το Αγρίνιο) ανάγκασε, γύρω στο 1968, την εθνική οδό Αντίρριου – Άρτας – Ιωαννίνων σε άσχημη παράκαμψη. Έλαβαν χώρα τα ίδια υπερφυσικά γεγονότα.
Μάλιστα, το μηχάνημα που χάλασε καθώς βάλ­θηκε να γκρεμίσει τον Ναό, το άφησαν χαλασμένο εκεί, και, αφού τελείωσε όλο το έργο, τότε τόλμησαν να πλη­σιάσουν και να το φτιάξουν.

Δύο άλλοι Ναοί στην περιοχή Σκαραμαγκά – Ελευ­σίνας ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Ο ένας από αυτούς, Κοίμησης της Θεοτόκου, στην άκρη των Ναυπηγείων του εφοπλιστού Νιάρχου, όταν πήγαν να τον γκρεμίσουν για να συνεχίσουν το υψηλό τείχος, τους έσπαγε κάτι πελώρια μηχανήματα κατεδαφίσεως.
Απεφάσισαν τελικά να κάνουν μικρή καμπύλη και να τον αφήσουν απείραχτο «έξω των τειχών». Μπορούσαν να τον περικλείσουν και μέσα, γιατί ο χώρος το επέτρεπε, αλλά ο φόβος που πή­ραν τους έκανε να τραβηχτούν αυτοί προς τα μέσα!
Ο άλλος κοντά στην λίμνη Κουμουνδούρου, στο όνομα της Μεταμορφώσεως. Εκεί γύρω στο 1963 έφτια­χναν δρόμο ασφαλτοστρωμένο προς τα Άνω Λιόσια.
Έτσι στον επίσημο και παραθαλάσσιο δρόμο που από την Αθή­να προχωρούσε προς την Ελευσίνα, θα άνοιγε ένα παρακλάδι προς τα δεξιά για την κατεύθυνση που αναφέραμε.
Όπως είχε χαραχθεί το σχέδιο, τους δυσκόλευε το ξωκκλήσι, και δόθηκε εντολή να το κατεδαφίσουν. (Ποιος ξέρει τι θεό λάτρευε αυτός που έδινε τέτοιες διαταγές);
Κι’ εδώ τα ίδια αξιοθαύμαστα συντελέσθηκαν. Το υνί του εκσκαφέα έσπασε δύο φορές, οπότε κατάλαβαν ότι έπρεπε να υποκύψουν σε ανώτερη θέληση.
Έτσι η στρο­φή έγινε λίγο πιο πέρα, και το Εκκλησάκι με τον ωραίο του τρούλο συνεχίζει να στέλνει την ευλογία του και τον χαιρετισμό του σ’ όλους τους περαστικούς στον πλαϊνό του πολυσύχναστο δρόμο.
Και στην περιοχή των Αθηνών συναντώνται παρό­μοιες ιστορίες.

Ένα βυζαντινό Ναΰδριο που υπάρχει σε χαμηλό επίπεδο πλάι στον Κηφισό ποταμό, ο Άγιος Νικόλαος ο «χωστός», παλαιά κατακόμβη, στην είσοδο του Πρα­κτορείου Λεωφορείων Πελοποννήσου, πολύ όμορφο και αρχαίο, ταπείνωσε τα επηρμένα φρύδια μερικών ασεβών.
Έσπασε μία πρώτη μικρή μπουλντόζα και στην συνέχεια μία μεγαλύτερη. Τρομοκρατήθηκαν και το άφησαν στην θέση του.
Στον Άγιο Ιωάννη του Ν. Κόσμου, τον μεγαλοπρεπή αυτόν Ναό, πίσω από το ιερό και σύρριζα στην λεωφόρο Βουλιαγμένης υπάρχει ο παλαιός μικρός Αη-Γιάννης.
Όταν οικοδομήθηκε ο μεγάλος, είπαν, σαν περιττό να τον γκρεμίσουν. Αλλά και εδώ τα ίδια.
Έσπαζαν οι μπουλντόζες. Και έτσι τον άφησαν. Πρέπει να σημειώ­σουμε ότι στην Εκκλησούλα αυτή λειτουργούσε ο πιο άγιος ιερέας της Παλιάς Αθήνας, ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς.
Θαυμαστές όλες αυτές οι περιπτώσεις και τονωτικές για την πίστη, αλλά και συμβολικές συγχρόνως — δεί­χνουν την ακατάλυτη δύναμη της Εκκλησίας του Χριστού.

ΠΗΓΗ: iellada.gr και aerikes-epoxes.com

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΩΝ "ΤΑΥΡΩΝ" (ποδοσφαιρική ομάδα) ΤΗΣ ΣΠΕΡΧΟΓΕΙΑΣ

η ποδοσφαιρική ομάδα των ΤΑΥΡΩΝ Σπερχογείας

 

Τρεις ισοπαλίες και τέσσερις ήττες είναι ο απολογισμός της Σπερχογείας στις πρώτες εφτά αγωνιστικές της Α' τοπικής.

Οι "ταύροι" είναι μαζί με τον ουραγό Απόλλωνα Πεταλιδίου, οι μόνες ομάδες που δεν έχουν νίκη και μοιραία βρίσκονται στη ζώνη του υποβιβασμού. Η Σπερχογεία ξεκίνησε με δύο ισοπαλίες το πρωτάθλημα, αλλά στις επόμενες πέντε αγωνιστικές πήρε μόλις ένα βαθμό. Έχει σκοράρει σε όλους τους αγώνες, με εξαίρεση την πρεμιέρα με τον Τσικλητήρα, αλλά "πληγώνεται" από την άμυνα, μιας και έχει δεχτεί 15 γκολ (όσα και η Ομόνοια) που είναι η χειρότερη επίδοση στην Α' τοπική. Στα αξιοσημείωτα ότι έχουν σκοράρει εφτά ποδοσφαιριστές, ουδείς όμως πάνω από μία φορά. Ο Σωτήρης Μπουραντώνης, που έχει τα ηνία στον πάγκο, έχει χρησιμοποιήσει στις εφτά αγωνιστικές 22 παίκτες. Ο γκολκίπερ Σταματίου και οι Μπούνας, Γαβράς, Δωδέκατος και Κ. Μάλαμας έχουν παίξει βασικοί σε όλους τους αγώνες.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1η αγωνιστική: Τσικλητήρας Πύλου – Σπερχογεία 0-0

2η αγωνιστική: Σπερχογεία – Απόλλωνας Πεταλιδίου 1-1

3η αγωνιστική: Καλό Νερό – Σπερχογεία 4-1

4η αγωνιστική: Σπερχογεία – Α.Ε. Μάνης 1-4

5η αγωνιστική: Σπερχογεία – Μεθώνη 1-1

6η αγωνιστική: Παπαφλέσσας Χώρας – Σπερχογεία 2-1

7η αγωνιστική: Σπερχογεία – Ολυμπιακός Ανάληψης 2-3

ΥΓ Blogger:Υπομονή παιδιά είναι ανάστροφος ο Ερμής, εξάλλου παιχνίδι είναι και μάλιστα ομαδικό, συναγωνιστικό, λαοφιλές και λατρευτικό ! Ας ελπίσουμε σε καλύτερη πορεία το λιαν προσεχές διάστημα και εντός του 2021.        ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ